Δεν ξέρω τον τρόπο που ακούτε μουσική ούτε το τι επίδραση έχει αυτή πάνω σας.
Εγώ ακούω μουσική σπάνια.
Όταν λέω ακούω εννοώ ΑΚΟΥΩ, όχι δηλαδή να είναι η μουσική κάτι που να συνοδεύει στο βάθος τις δουλειές που κάνω, ούτε το ψάξιμο τραγουδιών για το βραδινό μου πρόγραμμα, ούτε και η ενημέρωση για το τι καινούργιο έχει βγεί η το φευγαλέο άκουσμα των δεκάδων καθημερινών downloads.
Μιλάω γιά εκείνο το είδος της ακρόασης που συνειδητά διαλέγεις έναν δίσκο από την δισκοθήκη σου, βάζεις να τον ακούσεις (εγώ προτιμώ με ακουστικά) και από εκεί και πέρα ο κόσμος γύρω σου απλά δεν υπάρχει.
Το κακό σε εμένα είναι ότι όταν αυτή η διαδικασία γίνει πρωί, ανάλογα με το τι θα ακούσω, θα ορίσει την διάθεση μου για την υπόλοιπη μέρα.
Υπάρχει μιά μεγάλη ποικιλία δίσκων που έχουν αυτή την επίδραση πάνω μου γενικά πάντως όταν θέλω να ανεβάσω την διάθεση μου το πρωί ακούω συνήθως Punk (αν και αυτό τελευταία με μελαγχολεί, με κάνει και αισθάνομαι γέρος).
Όταν πάλι η διάθεση μου είναι,ας πούμε , πεσμένη τρείς είναι κυρίως οι δίσκοι που μπορούν (και το καταφέρνουν πάντα) να με κάνουν χειρώτερα. Η Μπανάνα των Velvet Underground το Painted Word των Television Personalities και ο δίσκος που θα παρουσιάσω τώρα που η πρώτη αυτή πραγματικά φθινοπωρινή μέρα αλλά και ένα ποστ του ΠάνωΚάτω μου θύμισαν .
Marc and the Mambas – Torment and Toreros
Ένας δίσκος του 1983 που ο Mark Almond μαζί με την Annie Hogan και με την βοήθεια πολλών μουσικών όπως
ο Matt Johnson των The The, ο Martin McCarrick των Siouxsie and the Banshees
και βέβαια ο πολύς Jim Foetus που συμμετέχει στο εξαιρετικό A Million Manias,
στήνει μιά χαοτική παράσταση ανακατεύοντας δικά του τραγούδια, μουσική Καμπαρέ, παραδοσιακά ισπανικά, διασκευές Brel, Hammill και την καλύτερη ίσως εκτέλεση του In My Room που έχω ακούσει.
Μην περιμένετε στον δίσκο καμία μουσική ετικέτα και καμία προβλέψιμη φόρμα.
Είναι ένας δίσκος που ΠΡΕΠΕΙ να έχετε.
