Αυτήν τη στιγμή είμαι θυμωμένος.
Μόλις πέρασα την πιό δύσκολη στιγμή μου στα σχεδόν δύο χρόνια που ασχολούμαι με το Blogging.
Σαν άνθρωπος είμαι παρορμητικός. Αυτό που θα μου κατέβει στο κεφάλι θα το πώ και αυτό που μου έρθει να κάνω, θα το κάνω δίχως δεύτερη σκέψη. Έχω παρατήσει δουλειές, έχω χαλάσει σχέσεις και έχω κόψει φιλίες για το τίποτα, για μιά κουβέντα ή για ένα υπονοούμενο.
Δεν το παίζω ότι δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου, αλλά δεν μπορώ να αισθάνομαι περιορισμένος στο να πώ ή να κάνω αυτό που νιώθω.
Μπήκα λοιπόν πριν λίγο (και με την φόρτιση και κούραση της δουλειάς) στο μπλόγκ (διαδικτυακής) φίλης όπου είχα αφήσει κάποια σχόλια στο σημερινό της ποστ, όπου είδα ότι σχολίαζε κάποιος του οποίου και οι απόψεις και το ύφος με εξόργισαν.
Ξεκίνησα να του απαντήσω, έγραψα γύρω στα είκοσι σχόλια τα οποία τελικά δεν άφησα γιατί κατάλαβα ότι το μόνο σχόλιο που θα μπορούσα να αφήσω και να με εκφράζει ήταν το “… είσαι ΜΑΛΑΚΑΣ”.
Καταπίεσα πολύ τον εαυτό μου να μήν το κάνει και ο κυριότερος λόγος ήταν ότι σεβάστηκα τον χώρο της φίλης και το υψηλό επίπεδο του ιστολογίου της (και όχι μόνο).
Ταυτόχρονα όμως ένοιωσα ότι αυτή η αυτολογοκρισία με ευνουχίζει σαν άνθρωπο.
Θέλω να πώ ότι σε αυτό που θεωρώ το πιό ελεύθερο και άναρχο μέσο, για πρώτη φορά στην ζωή μου ένιωσα τόσο περιορισμένος.
Ανέκαθεν πίστευα για τα μπλόγκς ότι ο μόνος τρόπος για να αποφύγουν τους περιορισμούς και τους, με το ζόρι κανόνες (καλής) λειτουργίας ήταν η περίφημη “Αυτορύθμιση”.
Δυστυχώς βλέπω ότι και αυτή ακόμα μου πέφτει βαρυά.
