Τα Χριστούγεννα ήμουν σε ένα από εκείνα τα βαρετά πάρτυ, που βλέπεις παλιούς σου συμμαθητές και μιλάτε για επιταγές, αμάξια και άλλους (πεθαμένους) συμμαθητές.
Βρέθηκα να μιλάω με έναν που πάντα είχαμε καλές σχέσεις και που πολύ χάρηκε που με είδε και που μαλακία που χαθήκαμε μπλαμπλαμπλά μπλαμπλαμπλά.
Εντελώς σοβαρά μου έλεγε ότι στο payroll της (ακμάζουσας) επιχείρησης του, έχει 116 άτομα και γκρίνιαζε για το ποσό που θα έπρεπε να καταβάλει στο ΙΚΑ για το δώρο των Χριστουγέννων.
Το ίδιο σοβαρά, του είπα ότι θα έπρεπε μέχρι την πρωτοχρονιά να προσλάβει άλλα τέσσερα άτομα.
Όταν με ρώτησε “γιατί;” του εξήγησα…
…πως θα ήταν πιό βολικό για την κοπή της βασιλόπιτας. Θα αντιστοιχούσαν τρείς μοίρες βασιλόπιτας για κάθε εργαζόμενο, εκτός αν έκοβε κομμάτι και για τον εαυτό του οπότε θα μπορούσε να κόψει από τρείς μοίρες στους άλλους και ένα κομμάτι των 12 μοιρών για αυτόν με αποτέλεσμα να έχει περισσότερες πιθανότητες να του πέσει το φλουρί (και να κάνει έτσι οικονομία).
Τον ξαναπέτυχα χθές το βράδυ, όταν μετά την δουλειά με πήγαν σε ένα μπάρ που έπαιζαν εναλλάξ και με την σειρά ένα τραγούδι Rolling Stones, ένα Doors και ένα λάτιν και διάφοροι τύποι της ηλικίας μου περνούσαν υπέροχα.
Στην μισή ώρα που άντεξα εκεί μέσα πρόσεξα ότι ο συμμαθητής προσπαθούσε να αποφύγει το βλέμμα μου.
Τρία τραγούδια Stones, τρία τραγούδια Doors και πάνω στο τέταρτο λάτιν (κουφάλα DJ με τρία CD δυό ωρίτσες πρόγραμμα βγάζεις) σηκώθηκα να φύγω και τρακάραμε στην πόρτα.
Όταν του είπα ότι τον χαιρετούσα και δεν με έβλεπε μου είπε ότι δεν φορούσε τα γυαλιά του (μούφα, ΔΕΝ φοράει γυαλιά).
Ηθικό δίδαγμα:
Ποτέ να μην μιλάς για βασιλόπιτες με κάποιον που δεν εκτιμά την γεωμετρία.
