Ξέρετε πόσος καιρός χρειάζεται για να χτιστεί μια πολυκατοικία 7 ορόφων Χ 1000 τμ + 3 υπόγεια parking;
Πολύς, πάρα πολύς, πολύς περισσότερος από όσο αντέχω. 👿
Από τις 23 Αυγούστου 2006 ξεκίνησε το χτίσιμο του εμπορικού κέντρου, κολλητά με την οικοδομή που ζω, και μόλις την προηγούμενη Παρασκευή τελείωσαν τα μπετά!!!
Οι καυγάδες πολλοί. Όχι μόνον εγώ. Όλη η γειτονιά σε κατάσταση αμόκ. Για τον θόρυβο, τα ωράρια, την σκόνη, τα μέτρα ασφαλείας, όλα.
Την Παρασκευή το ποτήρι ξεχείλισε. Καθώς οι γονείς μου έφερναν τα μωρά από το σχολείο, άρχισε να πέφτει αμμοχάλικο πάνω στα κεφάλια τους και στο τσακ πρόλαβαν να τα βάλουν κάτω από ένα μπαλκόνι να τα προστατέψουν.
Είδα την σκηνή από το μπαλκόνι και έπαθα παράκρουση. Κατέβηκα κάτω όπως ήμουν (ξυπόλητος με σαγιονάρες, αμάνικο φανελάκι, και ένα σορτσάκι που φοράω στον ύπνο και πήγα να “καθαρίσω”.
Φανταστείτε σκηνή. Στην μέση του πιό κεντρικού δρόμου της Θεσσαλονίκης, τρείς μηχανικοί, δυό εργοδηγοί, ένας σεκιουριτάς , δέκα πελάτες που περίμεναν στην ουρά σε γειτονική τράπεζα, οδηγοί από αυτοκίνητα και και επιβάτες από λεωφορεία στην μποτιλιαρισμένη Β. Όλγας, και εγώ στην μέση, με την αμφίεση που περιέγραψα, να ουρλιάζω κάτι ακατάληπτα χρησιμοποιώντας την λέξη “γαμάω” σε όλους τους χρόνους, φωνές, αριθμούς και πρόσωπα, ανά 5 δευτερόλεπτα.
Επειδή είμαι όπως είμαι εμφανισιακά, συν του ότι ήμουν έξαλλος συν του ότι δεν είχα πιεί ακόμα καφέ συν δεν είχα ανάψει τσιγάρο συν τα κόκκινα μάτια μου από το ξενύχτι, τα επιχειρήματα μου τα δέχτηκαν ασυζητητί.
Τ ο Σάββατο λοιπόν όλα ήταν τέλεια. Μπήκαν λινάτσες, στήθηκαν πλατφόρμες μέχρι και οι εργάτες φόρεσαν πρώτη φορά ΟΛΟΙ τα κράνη τους.
ΟΚ σκέφτηκα, με λίγο μπινελίκι (και αρκετό ρεζίλι) όλα έστρωσαν.
Ναι Μέχρι την Δευτέρα το πρωί. Από την Δευτέρα δύο κομπρεσέρ σπάνε τσιμέντα από τις 7:00 το πρωί μέχρι τις 4:00 το απόγευμα, 30 εκατοστά από το κεφάλι μου!!!
Από την Δευτέρα είμαι με 2 ώρες ύπνο την ημέρα!!! και δεν φτάνει αυτό, το τελευταίο μου όπλο να μην τους ακούω, που είναι να βάζω δυνατά μουσική, μου το στερεί η απεργία της ΔΕΗ.
Βρήκα όμως τώρα νέο όπλο. Ανέβασα τα παλιά μου ντράμς που έχω στο υπόγειο και παίζω μανιωδώς. Και ξεσπάω έτσι και τους σπάω και τα νεύρα, είμαι πλέον άυπνος και πιασμένος (ξεσυνήθισα) αλλά ΝΙΚΗΤΗΣ (βοηθάν, είναι αλήθεια και κάτι χάπια που μου έδωσε ένας καλός κυριούλης με μιά άσπρη ποδιά)
😆
