Αν υπάρχει μιά μέρα της εβδομάδας που δεν αντέχω (όχι ότι τα καταφέρνω πολύ καλύτερα με τις άλλες) είναι το Σάββατο.
Καταρχήν είμαι συνήθως διαλυμένος από το προηγούμενο βράδυ, με βαθμό hangover δέκα με τόνο (αριθμητικώς 10′) στην δεκάβαθμη κλίμακα hangover.
Είμαι επίσης άφραγκος, τόσο γιατί συνήθως έχω καταφέρει να πιώ την Παρασκευή το βράδυ όσα λεφτά έχω βγάλει την Παρασκευή το βράδυ, όσο και γιατί Σάββατο πρωί με πιάνει μια καταναλωτική μανία να ψωνίσω όσο το δυνατόν περισσότερα τρόφιμα και προμήθειες επειδή την Κυριακή είναι τα μαγαζιά κλειστά και με πιάνει το (πατρικό) άγχος μην πεινάσουν τα παιδάκια μου. Αγοράζω ας πούμε, διπλάσια μπουκάλια γάλα από ότι χρειαζόμαστε, φυσικά μας ξεμένει και για να μην το πετάξουμε το κάνουμε κρέμες και μετά πετάμε τις κρέμες γιατί έχουμε σιχαθεί να τρώμε κρέμες, ή ας πούμε αγοράζω μίνιμουμ το διπλάσιο ψωμί με το σκεπτικό να το βάλουμε στην κατάψυξη, στην οποία όμως δεν χωράν γιατί είναι γεμάτη ξεχασμένα κατεψυγμένα ψωμιά.
Το χειρότερο όμως είναι ότι το Σάββατο υπάρχει το Σαββατόβραδο (πράγμα καλό από μία άποψη γιατί αν το Σάββατο υπήρχε το βράδυ της Τρίτης πχ, τα πράγματα θα ήταν κάπως περίπλοκα, ο Ολυμπιακός ας πούμε θα έχανε στο Champions League και θα νικούσε {με πέναλτι} στην Ελλάδα ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ πράγμα που θα έφερνε δυσκολίες στην μετάδοση).
Το Σαββατόβραδο λοιπόν έχει το πρόβλημα ότι ΠΡΕΠΕΙ να βγούν να διασκεδάσουν ΟΛΟΙ όσοι δεν έχουν βγεί την προηγούμενη βδομάδα (και να περάσουν οπωσδήποτε ΣΟΥΠΕΡ). Πράγμα που ειδικά για την Θεσσαλονίκη σημαίνει ότι μιά διαδρομή που με πολύ κίνηση το πρωί την κάνεις σε 40 λεπτά, το Σάββατο το βράδυ την κάνεις σε 1 1/2 ώρα. Αν καταφέρεις να (διπλο)παρκάρεις δύο χιλιόμετρα μακρυά από εκεί που θές να πας, είσαι ευτυχισμένος, εάν η αναλογία αναμονής να μπείς, να κάτσεις, να παραγγείλεις και να σερβιριστείς αυτό που παρήγγειλες (λέμε τώρα) με τον χρόνο που πραγματικά θα διασκεδάσεις στο μαγαζί είναι 80-20 είσαι πάλι ευτυχισμένος, η μεγαλύτερη όμως ευτυχία είναι αν μπορείς να χρησιμοποιείς, λόγω πολυκοσμίας ΚΑΙ τα δυό σου χέρια, να βαστάς ας πούμε το ποτό σου με το ένα και να καπνίζεις το τσιγάρο σου με το άλλο δίχως να καις κανέναν και δίχως να έχεις το χέρι σου πάνω από το κεφάλι σου.
Το να δουλεύεις δε Σαββατόβραδο είναι επιεικώς κατάρα, οι μπάρμεν τρέχουν με τα χίλια, οι σερβιτόρες κάνουν το αδύνατο, να περάσουν δλδ από ένα φαινομενικά αδιαπέραστο ανθρώπινο τοίχος και οι Dj…
Οι Dj βλαστημάν την ώρα και την στιγμή που αποφάσισαν να ασχοληθούν με το σπορ. Κλαίν γιά όσα φράγκα έχουν φάει για να αγοράσουν δίσκους, τις άπειρες ώρες που άκουσαν μουσική για να ενημερωθούν, καταριούνται αυτόν που αποφάσισε ότι η μουσική είναι μία, μετανιώνουν την ώρα που αποφάσισαν να μην φτιάξουν μιά συλλογή με ΟΛΕΣ τις επιτυχίες της τελευταίας τριακονταετίας (και βάλε) να το πετάξουν στο player στο random και να κοροϊδεύουν τον κόσμο, (ξανα)μετάνιωσαν που υποσχέθηκαν στον εαυτό τους να μην βρίσουν πελάτη που τους παραγγέλνει τραγούδι (που συνήθως δεν ξέρεί ούτε πως το λένε, ούτε ποιός το τραγουδάει αλλά ξέρει ποιός σταθμός το παίζει).
Εκτός από κάποιους αμετανόητους χιτάκιες, δεν νομίζω να υπάρχει DJ το Σαββατόβραδο που να είναι ευχαριστημένος με την μουσική που παίζει. ΟΛΟΙ όσοι ξέρω λέν “Ε τί να κάνω, παίζω μουσική Σαββατόβραδου”
Τέλος πάντων, στα πρώτα 15 χρόνια της πλούσιας και επιτυχημένης (λέμε τώρα) καριέρας μου ΔΕΝ δούλεψα ΟΥΤΕ ένα Σάββατο (δεν βγήκα από το σπίτι μου συγκεκριμένα). Τα τελευταία 4 όμως χρόνια η πατρότης με οδήγησε να παίζω ΚΑΙ Σάββατα. Η εμπειρία τραυματική. Το να παίζεις ABBA, Alice in Chain, Beggin’ και Wippers μέσα στο ίδιο μισάωρο είναι εξαντλητικό και όταν βλέπεις να τα χορεύουν ΟΛΟΙ με το ίδιο ακριβώς πάθος (με το ζόρι να περάσουμε καλά δλδ) είναι απογοητευτικό. Η μεγαλύτερη μοναξιά που έχω νιώσει είναι να χορεύουν και να περνάν καλά με τραγούδια που ΕΓΩ έχω βάλει και που εγώ δεν μπορώ ούτε να τα ακούσω.
Τέλος όμως πιά. Κατάφερα επιτέλους να το αλλάξω με Κυριακή, μπας και παίξουμε καμιά μουσική της προκοπής (αρκεί να κάνει και ο Ηρακλής και καμιά νίκη για να έχουμε και καλή ψυχολογία).
Το (Ελληνικό!!!) τραγούδι που ακολουθεί περιγράφει αρκετά από αυτά που προανέφερα.
Sorry Jo
