To Indiblog δεν ήταν ποτέ φίλος της Αμερικάνικης Μουσικής. Πάντα ήταν οπαδός της Βρετανικής σκηνής.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν εκτιμά (και σε κάποιες περιπτώσεις αγαπά) κάποια από τα ιερά τέρατα που έβγαλε η μουσική βιομηχανία των ΗΠΑ.
Ο Bob Dylan δυστυχώς δεν ανήκει σε αυτήν την κατηγορία. Πέρα από το Desire δεν έχω κανένα άλμπουμ του στην συλλογή μου, ούτε καν το Blonde on Blonde που οι περισσότεροι το κατατάσσουν στα αριστουργήματα του περασμένου αιώνα. Δεν πρέπει να είναι και πάνω από 5-6 τα τραγούδια του που πραγματικά μου αρέσουν.
Ο βασικότερος λόγος είναι ότι απλά δεν τον καταλαβαίνω. Είτε οι στίχοι του είναι πολύ περίπλοκοι και προχωρημένοι και εγώ με το φτωχό μυαλό μου δεν τους καταλαβαίνω (η πιθανότερη εξήγηση), είτε γιατί δεν έχω μαζί μου manual ή λυσάρι (Πατάκης you know) όταν ακούω μουσική, είτε γιατί είναι πολύ Αμερικάνος για μένα, το θέμα είναι ότι ποτέ δεν κατάλαβα την μουσική του.
Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με το φίλμ του Todd Haynes, I’m Not There.
Δεν κατάλαβα Χριστό λέμε.
Κατ’ αρχήν ξεκίνησα να την βλέπω την Τετάρτη στις 11:30 το βράδυ και την τελείωσα Πέμπτη απόγευμα και αυτό όχι μόνο γιατί ανήκει στην κατηγορία Βάλιουμ (τρείς φορές με πήρε ο ύπνος) αλλά και όταν ήμουν ξύπνιος δεν έβλεπα την ώρα να τελειώσει.
Η κεντρική ιδέα, από ότι κατάλαβα τουλάχιστον, ήταν ότι ήταν πολλοί άνθρωποι οι οποίοι όλοι ήταν ο Ντύλαν και όλοι είχαν προβλήματα (αλλά το μεγαλύτερο το είχα εγώ που τους έβλεπα) και μετά είχε η Cate Blanchett πρόβλημα, που ήταν και αυτή ο Ντύλαν δηλαδίς, με το αν παίζει Κάντρυ ή ροκ και μετά ανέβηκε ο Richard Gere σε ένα τρένο και τελείωσε η ταινία (επιτέλους).
Τι να πώ τώρα ότι οι ηθοποιοί έπαιζαν καλά;
Ε ναι έπαιζαν.
Να πώ ότι χρειάστηκα να ακούσω 2 ώρες πανκ πριν το ’82 για να συνέλθω;
Να πώ να την δείτε και σείς;
Ε λοιπόν ναι. Να την δείτε για να μου πείτε και την γνώμη σας δηλαδή.
