Σκέψεις που έκανα στα 1500 μέτρα που περπάτησα για να φέρω τα κορίτσια από τον παιδικό.
1) ΔΕΝ υπάρχει ίχνος πεζοδρομίου ακάλυπτο από αυτοκίνητα σε όλο το Βότση και στο Βυζάντιο.
Αυτό ίσως να είναι μιά καλή ιδέα, θα το τσεκάρω και θα σας πω, όποιος ξέρει κάτι ας ενημερώσει.
2) Αν ξανακούσω την Καλομοίρα να μιλάει αυτά τα ακατάληπτα Ελληνικά, η αν ξανακούσω το τραγούδι της ή ακόμα και το όνομα της , θα πάθω παράκρουση.
Enough is enough λέμε με την κωλοeurovision τους.
Ακόμα και οι κόρες μου με ρώτησαν αν ΜΕ αρέσει το φουστάνι της. Από την στιγμή που τους είπα ότι δεν την είδα με κοιτάν σαν Ούφο. (με το δίκιο τους βέβαια, αλλά για λάθους λόγους)
3) Μέσα σε 1500 μέτρα, σε μιά αραιοκατοικημένη περιοχή είδα τρία παιδάκια με μπλούζες της Manchester United. Χθές στο τελευταίο πέναλτι ακουγόταν πανηγυρισμοί από διπλανά σπίτια.
Τέτοια είναι η επιθυμία για έναν τίτλο από τις ομάδες μας που πανηγυρίζουμε τίτλους άλλων. (το παραπάνω σχόλιο δεν αφορά τους φιλάθλους του Ηρακλέους βέβαια που πανηγυρίζουν έναν τίτλο κάθε χρόνο) (ΟΚ στο βόλεϋ, μην γελάτε)
