Φέτος το καλοκαίρι έκανα προσωπικό ρεκόρ δεκαετίας όσον αφορά τα μπάνια (θαλάσσης, γιατί από τα άλλα κάναμε αρνητικό ρεκόρ μιάς και στην Νικήτη νερό γιόκ).
Οκτώ. 8 ήταν τα μπάνια του καλοκαιριού, αριθμός τεράστιος σε σχέση με τα μηδέν περυσινά και τα 1-2 των προηγούμενων ετών.
2 στο πρώτο πόδι (1ο πόδι= χερσόνησος Κασσάνδρας Χαλκιδικής, για τους μη Σαλονικιούς)
5 στο δεύτερο πόδι (2ο πόδι = χερσόνησος Σιθωνίας Χαλκιδικής, ο.π.)
και 1 όχι στο τρίτο πόδι (το μακρύτερο) αλλά στην Σκόπελο (Quiz offtopic Η Σκόπελος ανήκει στις Βόρειες Σποράδες, οι Νότιες πού είναι; )
Τα μπάνια στην Χαλκιδική τα έκανα με τα παιδιά μου καθώς και με παιδιά άλλων (ανίψια, παιδιά φίλων κλπ)
Όταν έχεις παιδιά, κάνεις μπάνιο σε παραλίες που υπάρχουν άλλα παιδιά. Νόμος.
Και αυτό όχι επειδή το αποφασίζεις εσύ αλλά επειδή κανένας λογικός άνθρωπος που δεν έχει παιδιά δεν κάθεται δίπλα σου στην παραλία όταν εσύ έχεις (και πολύ καλά κάνουν).
Το χειρότερο όλων, πέρα του γεγονότος βέβαια ότι το κοντινότερο στρινγκάκι ή η κοντινότερη ερασιτέχνης αθλήτρια του Beach Volley βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά σου, είναι ότι είσαι αναγκασμένος να κάνεις παρέα και να ακούς άλλους γονείς που βρίσκονται γύρω σου, το ίδια δυστυχισμένοι με σένα. Το να κάνεις ότι διαβάζεις βιβλίο ή ότι ακούς μουσική δεν πιάνει γιατί ξέρουν πως όταν είσαι με τα παιδιά σου στην παραλία ούτε διαβάζεις, ούτε ακούς μουσική. Απλά υποφέρεις.
Υποφέρεις και αγωνιάς.
Αγωνιάς μήπως το καμάρι σου πάει στα βαθιά, μήπως πνιγεί, μήπως πνίξει κάποιο άλλο παιδάκι, μήπως κάποιο άλλο παιδάκι πνίξει το δικό σου, μήπως σηκωθεί και φύγει από την παραλία, μήπως χαλάσει τα πυργάκια κάποιου άλλου, μήπως κάποιο άλλο χαλάσει τα δικά του, μήπως ξαναβουτήξουν στην θάλασσα μόλις τα έχεις αλλάξει και τους έχεις βάλει τα τελευταία στεγνά ρούχα, μήπως έχουν χάσει κανένα από τα 18.346 κουβαδάκια και φτυαράκια που έχουν κουβαλήσει μαζί τους και θα το θυμηθούν μετά και θα κλαίν όλο το βράδυ κλπ κλπ.
Επειδή είμαι λίγο large τύπος, δεν πολυδίνω σημασία σε όλα αυτά. Αφήνω τους άλλους να αγχώνονται και μένω μόνος μου με την θλίψη μου για το στρινγκάκι που λέγαμε πρίν, προσπαθώντας να μετρήσω πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που είδα την τελευταία γυμνόστηθη σε παραλία.
Παρόλα αυτά στις οικογενειακές παραλίες δεν μπορείς να είσαι καν θλιμμένος.
Πάνω από όλα, πάνω από τον παφλασμό των κυμάτων, πάνω από τις παιδικές φωνούλες (τσιρίδες για να είμαι ακριβής) πάνω από τον ήχο του μακρινού beach bar στο οποίο κανονικοί άνθρωποι (χωρίς παιδιά δλδ) διασκεδάζουν, είναι οι φωνές από τις μανάδες.
Από το“Αλέξανδρε (όλα σχεδόν τα αγοράκια τα λέν πλέον Αλέξανδρους) μην πας στα βαθιά”, έως “Κωνσταντίνε (τα υπόλοιπα τα λέν Κωνσταντίνους) μην κατουράς την πετσέτα του κυρίου“.
Αυτό όμως που ΜΕ έκανε τεράστια εντύπωση είναι οι απειλές:
ΔΕΝ ΕΧΕΙ PLAYSTATION ΓΙΑ ΜΙΑ ΒΔΟΜΑΔΑ!!!
Εξαιρετικό!!! Το άκουσα τρείς φορές φέτος από διαφορετικές μανάδες. Και μιλάμε για μανάδες 6χρονων και 8χρονων.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ ΛΕΜΕ
🙂
