Μιλάμε για μεγάλο μίσος.
Δεν μπορώ να ψωνίζω τίποτα.
Μισώ τις βιτρίνες, να δοκιμάζω ρούχα, να κάνω παζάρια, τα πάντα.
Πιό πολύ από όλα μισώ τους πωλητές/πωλήτριες.
Ακόμα και στα βιβλιοπωλεία, στα δισκάδικα ή στα μαγαζιά που πουλάν στερεοφωνικά και ηλεκτρονικά και στα οποία αισθάνομαι πιό άνετα, μόλις ο πωλητής με ρωτήσει αν μπορεί να με βοηθήσει ξενερώνω εντελώς.
Βασικός λόγος ότι μπορούν να μου πουλήσουν οτιδήποτε. Τα πάντα.
Έχω πάντα σαν παράδειγμα που πήγα να αγοράσω ένα απλό μαύρο παντελόνι (ρούχο που φοράω σταθερά εδώ και 30 χρόνια και μου πούλησαν ένα παντελόνι καρό (!!!) και μάλιστα καμπάνα (ξανά!!!).
Έχω ένα κάρο μπλουζάκια και πουκάμισα (όλα μαύρα) που για να τα φορέσω πρέπει να χάσω το 30% του βάρους μου (να τονίσω ότι με αυτό το 30% μπορείς να φτιάξεις άνετα έναν άλλο άνθρωπο).
ANW θέλω να καταλήξω ότι ακολουθώ την τακτική να μπαίνω στα μαγαζιά όταν βλέπω ότι ο πωλητής είναι απασχολημένος παίρνω το πρώτο πράγμα που βρίσκω, το πληρώνω φεύγω και ότι βγεί.
Χθές πήγα με τις κόρες μου να αγοράσουμε τα σχολικά τους.
Είχα λίστα έτοιμη με όλα τα ψώνια όλες τις οδηγίες και όλες τις προδιαγραφές. Μόνος μου θα έκανα λιγότερο από δύο λεπτά. Πήγα όμως με τα κορίτσια και κάναμε 10 λεπτά για να αγοράσουμε μόνο το πρώτο της λίστας που ήταν απλά ένας μονόχρωμος φάκελος Α4. Το κακό ήταν ότι έπρεπε να διαλέξουν από τουλάχιστον 30 μονόχρωμους φακέλους. Έπρεπε να απαντάω σε 4χρονα παιδιά εάν ο φάκελος ταιριάζει με την τσάντα ή με την φόρμα ή με το παγουράκι ή…
Πανωλεθρία. Κάτσαμε μισή ώρα για 5 πραγματάκια. Είχαν άποψη ακόμα και για το χρώμα της συσκευασίας του πακέτου των φωτοτυπικών χαρτιών.
Πανικός, Δεν μπόρεσα παρά να θυμηθώ αυτό:
και είμαστε ακόμα στην πολύ αρχή…
