Κανονικά τώρα θα ανέβαζα ένα ποστ για τα δύο χρόνια του μαγαζιού, αλλά εχθές επιβεβαιώθηκε ο κανόνας που λέει ότι όσο πιό καλό είναι ένα Live, τόσο πιό πολύ καταστρέφομαι.
ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ o Tricky πολύ καλοί και οι Dub Pistols που έπαιξαν πιό πρίν, αλλά τώρα δεν ακούω από το δεξί αυτί, το αριστερό μου έχει ένα μόνιμο σφύριγμα, το κεφάλι μου πονάει φρικτά (από ένα μπουκαλάκι Vat69), το στομάχι είναι μπίλιες και πρέπει να μάθω και τι συνέβη τις δύο ώρες που έχασα την επαφή.
Η αλήθεια είναι ότι όταν ένα live τελειώνει με το Ace of spades και τον κόσμο να χορεύει πάνω στην σκηνή σε πιάνει μιά τάση για αυτοκαταστροφή.
Λόγω αδυναμίας λοιπόν να γράψω κάτι για τα 2 χρόνια του μπλογκ και τα 100 χρόνια του Ηρακλή που σήμερα έχει επίσης γενέθλια, διαβάστε εδώ τι έγινε πέρυσι (τα 329 σχόλια!!! δεν χρειάζεται να τα διαβάσετε)
Και του χρόνου.
