Από τα 120 έως 200 τραγούδια που βάζω κάθε βράδυ στα μαγαζιά, είναι ζήτημα εάν θέλω πραγματικά να ακούσω τα 20 από αυτά.
Εξαρτάται από το μαγαζί και από την ημέρα βέβαια. Υπάρχουν μέρες που βλέπεις ότι ο κόσμος ξέρει από μουσική (“ξέρω από μουσική” για μένα απλά σημαίνει ότι δεν ακούω μόνο τα playlists των ρ/σ ή βλέπω τα βίντεο κλιπ των τ/σ, αλλά ψάχνω και λίγο παραπάνω).
Την Παρασκευή και το Σάββατο όπως έχουμε ξαναπεί το “γούστο” και η “συνέπεια” στην μουσική πάνε περίπατο.
“Εμείς οι Βλάχοι Ότι Λάχει” που λέει και ο θυμόσοφος λαός.
Επειδή έχω επίγνωση του γεγονότος ότι δουλειά μου είναι να περνά καλά ο κόσμος (μετά από 20 χρόνια πραγματικά ΔΕΝ με ενδιαφέρει να “διδάξω” μουσική), προσπαθώ να βάζω χαρούμενα και γνωστά τραγούδια, χωρίς να το ξεφτιλίζουμε κιόλας βέβαια (έτσι και αλλιώς οι μισοί θα ενθουσιαζόταν αν άκουγαν και κανένα τσιφτετέλι).
Κάθε χρόνο υπάρχουν κάποια τραγούδια ή μπάντες που ξέρεις ότι σίγουρα θα σου παραγγείλουν πάνω από τους μισούς που θα σου ζητήσουν τραγούδι. Παλιότερα ήταν οι James, οι Placebo (από γυναίκες κυρίως), τα προηγούμενα 3 χρόνια το Mr Brightside των Killers και πάει λέγοντας.
Φέτος Νο 1 παραγγελιά είναι το Sex on Fire των Kings of Leon.
Ένα από τα πιό άσχημα τραγούδια που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Το βάζω συνήθως όταν θέλω να πάω στην τουαλέτα (ναι και οι DJ κατουράνε, ακόμα και εγώ που ως γνωστόν είμαι ο καλύτερος DJ ανατολικά του Idaho) με σκοπό να αποφύγω τουλάχιστον να το ακούσω.
Η μεγάλη έκπληξη όμως φέτος είναι ότι εδώ και δύο μήνες μου ζητούν συνέχεια να βάλω Μόνικα!!!
(για όσους δεν την ξέρουν είναι μιά Ελληνίδα που τραγουδάει Αγγλόφωνες μπαλάντες)
Πέρα από το γεγονός ότι είναι κάπως μανίκι να χώσεις μιά μπαλάντα σε ένα χορευτικό πρόγραμμα (χορευτικό με την ευρύτερη έννοια, up tempo ας πούμε καλύτερα) αυτό που ΜΕ κάνει την πιό μεγάλη εντύπωση είναι ότι ζητάν Μόνικα άνθρωποι που είτε δεν μου έχουν ζητήσει ποτέ κάποιο τραγούδι ή που τα γούστα τους είναι σίγουρα πολύ μακριά από αυτό το είδος της μουσικής.
Προσωπικά η μουσική της Μόνικα μου είναι αδιάφορη δίχως όμως να με ενοχλεί. Είχα ακούσει τον δίσκο καιρό πριν μου φάνηκε απλά συμπαθητικός με αξιοπρεπή παραγωγή και με το θετικό της πολύ καλής προφοράς των Αγγλικών (επιτέλους). Τον άκουσα, τον έβαλα στην δισκοθήκη και τον ξέχασα κυρίως λόγω του γεγονότος ότι έχουν περάσει σχεδόν 20 χρόνια από τότε που σταμάτησα να ακούω αυτό το είδος μουσικής. Ακούσαμε πολύ Nico και Marianne Faithfull στα νιάτα μας. Αρκεί.
Αυτό που θέλω να πω με αυτό είναι ότι ο δίσκος δεν έχει ούτε την νεωτερικότητα που είχαν ας πούμε οι Στερεονόβα ούτε αυτόν τον πρωτόγνωρο ηλεκτρισμό που είχαν οι Τρύπες για αυτούς που δεν είχαν ακούσει ποτέ την κιθάρα των Birthday Party ή την μουσική των Gang Of Four.
Προς τι λοιπόν τόσο ζήτηση για την καλλιτέχνη;
Να φταίει αυτό που πολύ έξυπνα έγραψε κάποιος ότι η Μόνικα έχει δώσει πιό πολλές συνεντεύξεις από συναυλίες; Να φταίει που εντέχνως κυκλοφορούν φήμες για την παραγωγή του δίσκου και για το ποιοί εμπλέκονται σε αυτήν; Να φταίει που είναι όντως κάτι διαφορετικό από την συνήθη “έντεχνη” ή ακόμα και “ροκ” Ελληνική παραγωγή; ΔΓ/ΔΑ. Εξακολουθώ πάντως να εκπλήσσομαι με την αποδοχή που έχει η Μόνικα από τόσο πολύ και κυρίως τον τόσο ανομοιογενή, από απόψεως μουσικών προτιμήσεων, κόσμο.
Μάλλον αυτό είναι που λέμε hype.
.
