Όλοι έχουν ένα όνειρο στην ζωή τους.
Άλλος θέλει να κάνει λεφτά. Άλλος ψάχνει την δόξα. Άλλος ονειρεύεται να πάρει η ομάδα του το πρωτάθλημα. Άλλος να δεί πρωτεύουσα της Ελλάδος την Κωνσταντινούπολη. Άλλος να δεί το κόμμα του δυνατό στην Βουλή και στον Λαό (Αλλαγή Αλλαγή Δεύτερη Κατανομή). Άλλος να δεί το παιδί του επιστήμονα και άλλος να το δεί πανελίστα σε μεσημεριανή εκπομπή.
Ο καθένας έχει το όνειρο του.
Οι κόρες μου π.χ. έχουν όνειρο να δούν τον χαρταετό τους να πετάει ψηλά στον ουρανό.
Ένα όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό.
Στην σχεδόν πεντάχρονη ζωή τους δεν κατάφεραν να το δούν να πραγματοποιείται.
Την πρώτη χρονιά ο αετός μας πήγε ψηλά, πιό ψηλά από κάθε άλλον. Την στιγμή που τον κατέρριψαν τα δύο F16 πρέπει να πετούσε στα 32.000 πόδια περίπου (+/- 212 πόδια).
Ήταν όμως μόλις 9 μηνών και δεν το θυμούνται.
Την δεύτερη και τρίτη φορά έβρεχε οπότε τζίφος.
Πέρυσι τις πήγα στην αυλή ενός σχολείου. Σοφά διάλεξα ένα σημείο γεμάτο καλώδια της ΔΕΗ, μπαλκόνια και μπασκέτες. Στα 10 λεπτά ο αετός μας είχε καρφωθεί στον ιστό της σημαίας του σχολείου, τον παρατήσαμε εκεί και την κάναμε με κλάματα.
Φέτος τα οργάνωσα όλα σωστά. Πήγαμε στο στρατόπεδο Κόδρα. Μιλάμε για μιά τεράστια έκταση στον Δήμο Καλαμαριάς, όπου υποτίθεται από το 1997 θα είχε χτιστεί ένα μουσείο για την Πολιτιστική Πρωτεύουσα, θα είχε αξιοποιηθεί κλπ. αλλά παραμένει ένα εγκαταλελειμμένο τέως στρατόπεδο.
Anw. Κάθε χρόνο την Καθαρά Δευτέρα ο Δήμος βάζει ένα συγκρότημα να παίζει κάτι παραδοσιακά να τα πώ, δημοτικά να τα πώ, σκυλάδικα να τα πώ, κάτι τέλος πάντων, μοιράζουν και φασόλια+Ελιές+ταραμά+λαγάνες και περνούν οι δημότες του δήμου τι ωραία.
Την ώρα που συμβαίνουν αυτά και στην ουρά για τα φαγητά ο μέσος όρος ηλικίας είναι τα 78 έτη, στα τριγύρω βοσκοτόπια όπου τις καθημερινές ανέμελα βόσκουν πρεζάκια, ματάκηδες και άλλα ζωντανά, ηρωικοί πατέρες προσπαθούν να πετάξουν τους αετούς και ηρωικές μανάδες να ξεμπλέξουν καλούμπες.
Περιμένεις να δείς τον ουρανό γεμάτο αετούς και βλέπεις αυτό:
Ούτε ένας στον αέρα.
Φυσικά δεν πτοήθηκα. Όπως είναι ευρύτερα γνωστό στον κόσμο των χειριστών χαρταετών, εκτός από καλύτερος DJ ανατολικά του Idaho είμαι ΚΑΙ ο Βασιλιάς του Χαρταετού γνωστός και σαν The Kite King ή ακόμα και σαν Aviation Master, αλλά είμαι αρκετά σεμνός για να το πω.
Αφότου όρισα έναν βοηθό χειριστή, έναν να κρατάει τον διάδρομο απογείωσης άδειο από παιδιά, έναν να μου κρατάει τα τσιγάρα, έναν τα υπογλώσσια και έναν τις μπύρες, μελέτησα τον αέρα. Πρέπει να είχε από καθόλου έως μηδέν μποφόρ. Για σιγουριά έβγαλα το ειδικό όργανο, άναψα δλδ τσιγάρο όπου τα αρχικά μου συμπεράσματα επιβεβαιώθηκαν. Ο καπνός πήγαινε κατακόρυφα ακόμα και όταν περπατούσα (ΟΚ περπατάω αργά, αλλά όσο να πεις είναι και αυτό κάτι). Μετά έπιασα το τηλέφωνο. Πήρα άλλους μπαμπάδες για να μάθω τι συνθήκες επικρατούν σε άλλα μέρη τις πόλης. Τίπτα, Νάδα, Νιέντε. Αέρας ντίπ.
Επειδή όμως Οι Ουρανοί Είναι Δικοί Μας, επιχείρησα το αδύνατον.
Στην πρώτη προσπάθεια ο Αετός έφτασε πιό ψηλά από κάθε άλλον. Περίπου στα 2 μέτρα πάνω από το έδαφος για περίπου 53 νανοσεκόντ.
Παρόλο τον ολοφάνερο θρίαμβο επιχείρησα άλλες 4 φορές.
Άντε να φτάσαμε και τα 5 μέτρα. (συνολικά και στις 5 προσπάθειες να φτάσαμε τα 15 μέτρα και τα 2 λεπτά της ώρας).
Για το κατόρθωμα αυτό χρειάστηκε να τρέξω 5Χ100=500 μέτρα, που εάν τα προσθέσουμε στα 24 μέτρα που έτρεξα πριν δύο χρόνια για να προλάβω ένα λεωφορείο, μας κάνουν 524 μέτρα τρεξίματος την τελευταία δεκαετία, προσωπικό ρεκόρ που κάνει τον καρδιολόγο μου περήφανο (και πλουσιότερο).
Μπροστά στην προοπτική να αρχίσουν τα κορίτσια να κλαίνε για την αποτυχία (παρόλο που αναγνώρισαν ότι ο δικός μας πήγε πιό ψηλά από όλους) έβαλα άλλο σχέδιο. Ότι δλδ έπρεπε να φάμε πρώτα για να δυναμώσουμε. Φύγαμε λοιπόν και πήγαμε στην ουρά με τα φαγητά, η οποία παραδόξως ήταν σχεδόν άδεια.
Σύντομα κατάλαβα γιατί. Από το πακέτο φασόλια+ελιές+ταραμά+λαγάνες+σκυλάδικα είχαν περισσέψει μόνο τα σκυλάδικα και τα φασόλια,τα οποία από τους οχτώ νοματαίους που ήμασταν τρώω μόνον εγώ.
Στην προσπάθεια μου να πείσω τα κορίτσια ότι είναι τι νόστιμα, έφαγα δύο πιάτα.
Στην προσπάθεια μου να τα ξεράσω (παρόλο που όντως ήταν νόστιμα αλλά μετά από 500 μέτρα τρέξιμο να φάς δυό πιάτα φασόλια δεν είναι και ότι καλύτερο) μπήκα σε ένα κτίριο όπου πίσω από ένα βουνό με χοντρό αλάτι(!!!) διάβασα αυτό:
Παρόλο που η επιγραφή προέτρεπε για Εθνική Ενότητα, μεγάλη διχόνοια έπεσε στον δρόμο της επιστροφής.
Το αυτοκίνητο χωρίστηκε σε αυτούς που επέμεναν ότι περάσαμε καλά (εμένα δλδ) και τους υπόλοιπους επτά που επέμεναν ότι με την ιδέα μου τους γάμησα την Καθαρή Δευτέρα (ενώ αυτοί ήθελαν να πάμε στα πλατανάκια στο Πανόραμα μπλα, μπλα, μπλά…) και σαν αποτέλεσμα του διχασμού οι υπόλοιποι τώρα τρώνε μακαρόνια και εγώ εδώ, πιασμένος από το τρέξιμο προσπαθώ να χωνέψω τα φασόλια και να γράψω αυτό το ποστ-καταπέλτη ενάντια στην Άπνοια.
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ
Και του Χρόνου (σπίτια μας)
