…with the wind.
Το τραγούδι αυτό των Lynyrd Skynyrd μου ήρθε στο μυαλό σήμερις, πράγμα όχι και πολύ φυσιολογικό γιατί όσο να πεις το να σου έρχονται στο μυαλό πρωινιάτικα οι Lynyrd Skynyrd είναι κάπως.
Πάμε από την αρχή όμως.
Εχθές (ψές), Δευτέρα του Πάσχα, έκανα μία έκτακτη εμφάνιση (Dj set που λένε και οι μονδέρνοι) σε ένα μαγαζί στο οποίο μέχρι πέρυσι έπαιζα τις Τρίτες.
Γυρνάω λοιπόν σπίτι κατά τις πέντε με έξι το πρωί (δεν μπορώ να πω με σιγουριά γιατί δεν έχω αλλάξει ακόμα όλα τα ρολόγια στο σπίτι στην θερινή ώρα, οπότε είμαι λίγο στα χαμένα) αφήνω και ένα σημείωμα να με ξυπνήσουν στις 8:30 για να πάω να συνδιαλλαγώ με το Ελληνικό Δημόσιο, για τρίτη φορά σε έναν μήνα για το ίδιο θέμα και πέφτω για ύπνο.
Από τις 8:30 λοιπόν μέχρι τις 10:00, Μάνα, κόρες, δύο ξυπνητήρια και ένα κινητό προσπαθούσαν να με ξυπνήσουν.
Όταν τα κατάφεραν έφυγα τρέχοντας ΔΙΧΩΣ ΚΑΦΕ για να προλάβω, γιατί το ραντεβού μου με το Ελληνικό Δημόσιο ήταν στις 10:30 και το Ελληνικό Δημόσιο βρίσκεται εφτά χιλιόμετρα από το σπίτι μου, απόσταση που για να την διανύσεις στην Ερωτική Θεσσαλονίκη κάνεις από σαράντα λεπτά έως και μιάμιση ώρα.
Στο λεωφορείο μου έκανε εντύπωση που όλοι συζητούσαν για το πόσο κίνηση έχει τις Τρίτες και η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούσα να καταλάβω τι ακριβώς εννοούσαν και τον λόγο που τους ενδιαφέρουν τόσο πολύ οι Τρίτες.
Φτάνω λοιπόν στο Ελληνικό Δημόσιο, περιμένω στην ουρά, γιατί όπως διαπίστωσα ΟΛΟΙ είχαμε ραντεβού στις 10:30, φτάνει η σειρά μου, ανοίγω τους φακέλους μου και τους δίνω στην kυρία στο γκισέ.
Αυτή κάτι κοιτάει και ΜΕ λέει: Αύριο Κύριε
Τι εννοείτε Αύριο Κύριε; λέω και ετοιμάζομαι για καυγά τύπου ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΡΑΤΟΣ
Εννοώ αύριο. Αύριο έχετε ραντεβού, το λέει το χαρτάκι.
ΜΑ πως λέει αύριο. Αφού λέει Τετάρτη 22 Απριλίου. Σήμερα δηλαδή.
Τι μέρα είναι σήμερα Κύριε;
Τετάρτη της λέω.
Όχι κύριε. Σήμερα είναι Τρίτη 21 Απριλίου (ανήμερα της “Επαναστάσεως” τώρα που το σκέφτομαι)
Μα…χθές δούλευα…
Τι εννοείτε;
…τίποτα…έλεγα ότι χθές δούλευα...
και τι μέρα ήταν χθές κύριε;
…Δευτέρα του Πάσχα…
Άρα σήμερα;
Εντελώς ηττημένος μαζεύω την χαρτούρα μου και φεύγω ζητώντας συγνώμη…
…και το κακό είναι ότι δεν ξέρω τι από όλα είναι χειρότερο, το ότι πρέπει να ξαναπάω ή ότι άρχισα να ξεχνάω ολόκληρες μέρες.
Πάει η Τρίτη, Tuesday’s gone
