Δεν με λες γενικά και εύκολο άνθρωπο.
Και παραξενιές έχω και ιδιοτροπίες και κολλήματα και αλλά πολλά άσχημα.
Τα βασικά μου κολλήματα όμως, τα πράγματα που πραγματικά μισώ και δεν αντέχω είναι τρία.
Ο ήχος από το μπουζούκι, το σχολείο και το πρωινό ξύπνημα.
Με το μπουζούκι τα κατάφερα, εκτός από ταξί και ΚΤΕΛ αλλά να ΄ναι καλά τα ΜΡ3 και τα κινητά με την μουσική που βοήθησαν.
Με το σχολείο ακόμα καλύτερα (όσοι με ξέρουν, ξέρουν).
Με το πρωινό ξύπνημα καλύτερα από όλα. Σε 25 χρόνια δουλειάς δεν δούλεψα πρωί πάνω από τρεις μήνες συνολικά. Μέχρι το 2004 που έγινα γονιός ξυπνούσα σταθερά στις δύο παρά δέκα το μεσημέρι.
Εδώ και 5 μέρες μου συμβαίνει το χειρότερο.
Ξυπνάω από τις 7 το πρωί (συνήθως κοιμάμαι στις έξι) για να πάω τα κορίτσια στο σχολείο!!!
Καταστροφή.
Για μένα βεβαίως και όχι για τους άλλους που με βλέπουν να κουβαλάω δύο παιδιά, δύο τσάντες με σχολικά, μία σακούλα με φαγητά και να προσπαθώ να ανέβω/κατέβω στο αστικό, να μιλήσω, να περπατήσω και όλα αυτά δίχως καφέ και δίχως να μπορώ να βρίσω (όσο θέλω).
Τι βρίζω κυρίως;
Αυτόν (αυτήν μάλλον) που έκανε το νηπιαγωγείο υποχρεωτικό!!!
.
