Την ώρα λοιπόν που το blog δούλευε στον αυτόματο και τα δισκάκια του countdown ανέβαιναν μόνα τους, ο Ίνδικτος βρισκόταν ψηλά. Πολύ ψηλά.
Εδώ συγκεκριμένα.
.
.
Στο Φαράγγι του Ενιπέα δλδ, στους πρόποδες του Ολύμπου.
.
.
Ξεκινήσαμε με λιακάδα (αλλά με θερμοκρασία από +2 έως -2 κελσίου). Παρόλη την σιγουριά του μετεωρολόγου του ΑΝΤ1 (για κάποιο περίεργο και άγνωστο σε με λόγο όλα τα μαγαζιά στο Λιτόχωρο βλέπουν Αντένα) δεν είδαμε ίχνος χιονιού. Λίγο χιόνι είχε μόνον στον Μύτικα, 2600 μέτρα πίο ψηλά από εκεί που ξεκινήσαμε.
Anw. Στόχος ήταν να πάμε όσο το δυνατόν πιό κοντά στα Πριόνια (1.100 μέτρα) αφότου θα κάναμε μία στάση στον “καταρράκτη”
.
.
Ελάχιστα μετά την άφιξη μας στο, εν μέρει (Christmas) τεχνητό, αυτό θαύμα της φύσης ,το τοπίο ξαφνικά άρχισε να θυμίζει ταινία του Αγγελόπουλου. Πλάκωσε ομίχλη και βρεθήκαμε στην μέση ενός σύννεφου.
.
(οι 4 φωτογραφίες έχουν 5 λεπτά διαφορά!!!).
Σε αντίθεση με τις ταινίες του Αγγελόπουλου, στον Όλυμπο όλα συμβαίνουν γρήγορα. Σε dt άρχισε να βρέχει, κάναμε την απόσταση πίσω στο χωριό μέσα σε 5′ (πηγαίνοντας κάναμε σχεδόν μία ώρα) και πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις, είχαμε φάει και τον αλέκτωρ και ένα βουνό παϊδάκια σε τοπική (και εξαιρετική) ταβέρνα.
Σούπερ τριήμερο (και φτηνό, δύο διανυκτερεύσεις σε όμορφο δίκλινο σε συμπαθητικό ξενοδοχείο, πολύ φαί (το ένα “γκουρμέ”), αρκετά ποτά (5€ η τεράστια μερίδα), βενζίνες, τσιγάρα καφέδες, όλα μαζί 200€.
Μόνο κακό η μουσική. Παντού σκυλάδικα εκτός από το Γκουρμέ εστιατόριο που είχε μιά συλλογή από ’60s ψυχεδέλια και ενός μπαρ που μέσα σε 10 λεπτά ακούσαμε Barry White, AC/DC και James με αυτήν ακριβώς την σειρά!!!
Επιστρέφουμε τώρα στο κανονικό μας πρόγραμμα…
