Έχω μια δυσκολία πάντοτε για το πιο θα είναι το τελευταίο τραγούδι κάθε βραδιάς, την ώρα που τα φώτα χαμηλώνουν (λίγο πριν ανάψουν τσίτα), την ώρα που κάποια σκαμπώ και κάποιες καρέκλες είναι ήδη ανάποδα και οι υπόλοιποι καθαρίζουν και ετοιμάζουν το μαγαζί.
Συνήθως όταν μου λένε δύο τραγούδια και τέλος, βάζω καμιά δεκαριά.
Ίσως γιατί στο κλείσιμο βάζω ότι πραγματικά ΜΕ αρέσει, ίσως επειδή έχω συνήθως πιει, κυρίως όμως γιατί εκείνες τις ώρες οι μάσκες από το κόσμο που ακούει έχουν πέσει, έχουν χέσει όλοι τις μοντερνιές, τα τρέντι και τα χάιπ και πραγματικά ακούνε και γουστάρουν.
Συνήθως βάζω κάτι αργό. Όσο πιο σπαρακτικό τόσο καλύτερο. (όχι δεν βάζω Lou Reed στο κλείσιμο ποτέ. Τρε Μπανάλ) δεν αποκλείεται όμως να τελειώσω και με κάτι ξέφρενο ή ακόμα και με Crass ή Birthday.
Κατά βάση πάντως κολλάω με κάποιο κομμάτι κλεισίματος για κάνα μήνα.
Αυτόν τον μήνα είναι αυτό.
.
You might be interested in …
Μπαμπά τρύπησε η καρδιά μου.
Γιατί αγάπη μου; Όλα αυτά τα όπλα μπαμπά μου τρύπησαν την καρδιά. Είναι κακό πράγμα ο πόλεμος. Αυτό ήταν το άδοξο τέλος της παρέλασης, περίπου στα μισά, για την μία κόρη μου. Η μέρα ξεκίνησε […]
5 Χρόνια δίχως τον Νίκο Νικολαΐδη
Τι να γράψεις και ποιά ατάκα να προτιμήσεις για να “στολίσεις” το κείμενο σου. Μας λείπει. .

