Entertainment Industry.
Αθλητισμός, μουσική, κινηματογράφος, τηλεόραση.
Όλα δένουν υπέροχα μεταξύ τους.
Στόχος το κέρδος.
Πάρτε ένα παράδειγμα.
Το 2004 έγιναν οι Ολυμπιακοί αγώνες της Αθήνας.
Το Hollywood θυμάται ξανά τις ταινίες “χλαμύδας”
Τσουπ να το Alexander του Oliver Stone (και οι 300 λίγο μετά).
Φέτος είναι το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου, το Μουντιάλ που λέγαμε παλιά, της Νοτίου Αφρικής.
Τσουπ τέσσερις ταινίες για την Νότια Αφρική. Δύο φέτος για τον Μαντέλα (Endgame, Invictus), μία (District 9) με εξωγήινους (που για πρώτη φορά δεν πάνε στην Νέα Υόρκη αλλά στο…Γιοχάνεσμπουργκ) και μία του 2007 (Goodbye Bafana) πάλι για τον Μαντέλα.
Ok Guys! το πιάσαμε το υπονοούμενο.
Το κακό στην υπόθεση είναι ότι σε όλη αυτήν την διαδικασία ενεπλάκη και ο Clint Eastwood, από τους πολύ αγαπημένους μου σκηνοθέτες.
Ενεπλάκη και γύρισε αυτό το Invictus.
.
.
Μια ταινία που ναι μεν περιγράφει μια αληθινή ιστορία, είναι όμως τόσο λιβανιστήρι και τόσο κλισαρισμένη που θα μπορούσε να είναι ένα από τα δεκάδες αθλητικά/ηρωικά/μελό σενάρια που ξεκίνησαν από το Ρόκυ και μετά.
Γιατί έκανε ο Clint Eastwood μια τέτοια ταινία (από την στιγμή μάλιστα που με το θέμα του ρατσισμού ασχολήθηκε μόλις πέρυσι με το Gran Torino και με τον αθλητισμό το 2004 με το Million Dollar Baby);
Ας ελπίσουμε να έκανε αυτό που είχε κάνει το 2006 που απλά χρησιμοποίησε το μέτριο έως κακό Flags of Our Fathers για να χρηματοδοτήσει το υπέροχο Letters from Iwo Jima.
Προσπεράστε το.
