Σάββατο βράδυ.
Εκεί που κάθεσαι και δεν ξέρεις τι να κάνεις, λες: Δεν Πάω Ένα Νοσοκομείο Να περάσω Την Ώρα Μου;
Το λες, δεν το λες;
Αμ δεν το λες, το κάνεις επειδή υπάρχει λόγος. Η ανάγκη που λένε.
Αυτό όμως δεν περνάει από το μυαλό κάποιων οι οποίοι δεν δείχνουν να καταλαβαίνουν ότι για να πας στο νοσοκομείο και μάλιστα βραδιάτικα, όλο και κάποιο πρόβλημα θα υπάρχει και δεν το κάνεις για πλάκα, πόσο μάλιστα όταν κουβαλάς και ένα μωρό μαζί σου.
Πας λοιπόν, παίρνεις σειρά προτεραιότητας και περιμένεις να σε δει ο γιατρός και επειδή το νουμεράκι σου είναι 20 νούμερα μετά, περιμένεις πολύ και επειδή 20 νούμερα= 20 άρρωστα παιδάκια+ 40 γονείς=60 νοματαίοι το σύνολον, περιμένεις πολύ μαζί με πολλούς.
Το θέμα βέβαια είναι Πού Περιμένεις;
Έχεις δύο επιλογές.
Είτε περιμένεις στον διάδρομο έξω από το ιατρείο, όπου 60 άνθρωποι θα πρέπει να διεκδικήσουν 15 καρέκλες ή θα πρέπει να στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλον (να τονίσω ότι στο νοσοκομείο, αυτοί που πάνε ΕΙΝΑΙ κατά βάσιν άρρωστοι και σε εποχή Νέας Γρίπης υποτίθεται οι ασθενείς πρέπει να είναι απομονωμένοι, μιλάμε ότι τουλάχιστον 3 μωράκια είχαν πάνω από 39 πυρετό και παρόλα αυτά φτερνιζόταν και έβηχαν μες τα μούτρα μας)
Είτε να περιμένεις στην αίθουσα αναμονής (χχαχαχαχαχαχα) η οποία αίθουσα είναι δύο τζαμαρίες εκατέρωθεν της κεντρικής εισόδου (η οποία είσοδος είναι χαλασμένη και μένει συνήθως ανοιχτή οπότε μετά από λίγη ώρα και με 3 βαθμούς έξω, χρειάζεται όλη η οικογένεια γιατρό) και στην οποία γνωρίζεις όλον τον καλό κόσμο.
Στην περίπτωση μας και λόγω Σαββατόβραδου η πελατεία του Νοσοκομείου ήταν εκλεκτή.
Πέραν των δύο τροχαίων (ωραίο θέαμα για 5χρονα παιδάκια) η “αίθουσα αναμονής” ήταν γεμάτη πρεζάκια, σουρωμένους και δαρμένους (σε μία περίπτωση ήταν και οι δύο που πλακώθηκαν, ο ένας στο φορείο και μαζί τους οι παρέες τους, γύρω στα 10 άτομα, οι οποίοι πλακώθηκαν και μέσα στην αίθουσα αναμονής). (όλα αυτά στα 15′ που αντέξαμε εκεί).
Και να μην έχει κλάψει το παιδί από τους γιατρούς και τις βελόνες κλαίει από αυτά που βλέπει και στην περίπτωση των παιδιών ισχύει η θεωρία του ντόμινο, κλαίει ένα, κλαίνε όλα.
Και ξαφνικά σου έρχεται μιά ιδέα.
Μετά από 4 ώρες, θέλεις να πιεις νερό!!!
Δεν λέμε καμία τρελή ιδέα, όπως καφέ ή σάντουιτς. Ένα μπουκαλάκι νερό!!!
Πηγαίνεις σε κάποιον από τους 10 περίπου αυτόματους πωλητές (πως είπες; αν έχει ψύκτες με νερό στο νοσοκομείο; έλα βρε συμμαζέψου) και βλέπεις αυτό:
και αρχίζει η περιπέτεια της αναζήτησης του (νέου και όπως είδαμε μπαταχζίδικου) κυλικείου.
Πρώτα ψάχνεις για ταμπέλες. 10 λεπτά, 100 μέτρα και δύο ορόφους μετά ανακαλύπτεις ότι οδηγούν στο παλιό και κλειστό κυλικείο.
Μαζί με άλλους χαμένους ψάχνεις να ρωτήσεις.
Βρίσκεις μία νοσοκόμα η οποία ευγενικά μεν αλλά κουρασμένα (πρέπει να το είχε πει άλλες 150 φορές) δίνει τις εξής απλές οδηγίες.
Θα βγείτε από τα επείγοντα (50 με 60 μέτρα), θα βρείτε ένα ΑΤΜ, (άλλα 50 μέτρα) θα στρίψετε αριστερά, θα περάσετε το τούνελ που οδηγεί στο νέο κτίριο (γύρω στα 80 μέτρα) θα ανεβείτε έναν όροφο (με τα πόδια!!!), θα βρείτε δεξιά ένα άλλο τούνελ, (άλλα 20 μέτρα) θα ανεβείτε ακόμα έναν όροφο (ο.π.) και στα 20 μέτρα θα το βρείτε (λέμε τώρα γιατί η ταμπέλα ήταν κρυμμένη).
Το να είσαι εσύ ο άρρωστος φαντάζει αδύνατο. Το να το κάνεις αυτό με ένα άρρωστο παιδί που δεν θέλεις να αφήσεις μόνο του στην “αίθουσα αναμονής” με τα πρεζάκια, είναι απλά περιπετειώδες.
Και λες στην επιστροφή ας κάνω από έξω τον κύκλο να μην ανεβοκατεβαίνω (και ενοχλώ και τους αρρώστους που κοιμούνται ή που προσπαθούν να κοιμηθούν με όλο αυτόν τον κόσμο να σουλατσάρει στο άδειο κτίριο προς αναζήτηση κυλικείου).
Και βλέπεις στην (κλειστή) ΕΞΟΔΟ αυτό:
Παγκόσμια πρωτοτυπία!!!
Βγαίνεις από την ΕΙΣΟΔΟ!!! (μάλλον επειδή βγαίνεις από αυτό το τρελάδικο και εισέρχεσαι στην Λογική. Πως αλλιώς να το ερμηνεύσω; )
Και μιλάμε ότι το κατάλαβα εγώ (που ήμουν και ο χειρότερος μαθητής της τάξης μου) όλοι αυτοί οι γιατροί (επιστήμονες λέμε), οι νοσηλευτές (και αυτοί ένα ΤΕΙ το τελείωσαν όσο να πεις) δεν το βλέπουν;
Δεν τους ενοχλεί; (δεν λέω και κάτι τρελό του στυλ, να το τυπώσουν για να είναι πιό ευπρεπές, απλά να το διορθώσουν)
Μάλλον όμως ψάχνω ψύλλους στα άχυρα.
ΥΓ1 χαρά στο κουράγιο στους γιατρούς και κυρίως στους νοσηλευτές που δουλεύουν σε αυτές τις συνθήκες και καταφέρνουν να τα βγάζουν πέρα.
ΥΓ2 Μην ανησυχείτε, τελικώς μιά χαρά είμαστε (ως οικογένεια εννοώ γιατί ως Κράτος…μπουρδέλο)
