Η ιστορία έχει ως εξής.
Στην αρχή ήταν ο Άνθρωπος μέσα στην Φύση.
Αυτήν την αρχέγονη Φύση ορισμένοι την ονόμασαν Παράδεισο.
Από μιά άποψη είχαν δίκιο. Δεν υπήρχαν ας πούμε παιδιά (και ως άμεση συνέπεια ούτε μαμάδες). Επίσης δεν υπήρχαν ταξιτζήδες, επικοινωνιολόγοι και δικηγόροι, οπότε μάλλον ήταν σούπερ.
Από την άλλη, πως μπορείς να ονομάσεις Παράδεισο ένα μέρος που δεν μπορείς να κάνεις έρωτα (να γαμήσεις δλδ, αλλά το έγραψα έτσι γιατί στοχεύω ΚΑΙ στο γυναικείο κοινό), τρέφεσαι με φρούτα (!!!) και κυκλοφορούν φίδια τα οποία ενίοτε μιλούν κιόλας (και σε βάζουν να φάς μήλα)
Από την πολύ αρχή φάνηκε ότι αυτό δεν άρεσε στον Άνθρωπο και για αυτόν τον λόγο ο Άνθρωπος έκανε τα πάντα για να φύγει από εκεί.
Μετά έγιναν διάφορα.
Κάτι κατακλυσμοί, κάτι παγετώνες, κάτι σεισμοί, χαμός γενικά.
Μετά χάθηκε η μπάλα τελείως. Άλλοι έβλεπαν θάμνους που μιλούσαν, άλλοι ζούσαν όλη την ζωή τους χτίζοντας τον τάφο τους, άλλοι πολεμούσαν για μιά προβιά, (χρυσόμαλλη βέβαια, αλλά όσο να πεις…).
Όλος αυτός ο χαμός κούρασε τον Άνθρωπο και έτσι έκατσε κάτω να σκεφτεί.
Άλλος, που λες, μπήκε να σκεφτεί σε ένα πιθάρι, άλλος στην μπανιέρα του, άλλος στους κύκλους του και δεν άφηνε και να του τους ταράξουν, άλλος στην Ακαδημία του και άλλος στην Χαλκιδική, σαν την οποία ως γνωστόν, από αρχαιοτάτων χρόνων, “δεν έχει”. Γενικά έπεσε πολύ σκέψη.
Και από την πολύ σκέψη, ο Άνθρωπος ανακάλυψε την επιστήμη και την τεχνολογία και το έκανε αυτό γιατί ήθελε να είναι μακριά από την φύση και επειδή υπήρχε η πιθανότητα ο Άνθρωπος να ξεχάσει τους λόγους που τον οδήγησαν να ανακαλύψει την επιστήμη, οι επιστήμονες ανακάλυψαν τα τριήμερα (γιορτές, αργίες, απεργίες), όπου ο Άνθρωπος γυρνάει στην Φύση και (ξανα)ανακαλύπτει πόσο η Φύση είναι ενάντια στην φύση του.
Το αυτό συνέβη και σε εμάς.
Πήραμε (ξανά) τον δρόμο για την Φύση.
Να ξεκαθαρίσω ότι η ιδανική Φύση για εμένα έχει τα εξής:
Εκατό (100) τουλάχιστον, τετραγωνικά μέτρα τσιμέντο περιτριγυρισμένα από δέντρα. Μία (1) ψησταριά. Ένα (1)τσουβάλι κάρβουνα. Ένα (1) ψυγείο γεμάτο μπύρες. Έναν (1) θάμνο για κατούρημα. Όχι έντομα. Όχι ερπετά. Όχι πτηνά με έφεση στο κουτσούλισμα και στο κελάηδισμα.
Αποδεκτά μόνον θηλαστικά και αυτά υπό την προϋπόθεση να είναι στο πιάτο μου ψημένα.
(τα ψάρια δεν ενοχλούν, αρκεί να μην πρέπει α) να τα ψαρέψω, β) να τα φάω.)
Η φύση που διαλέξαμε για την Πρωτομαγιά (τα λούλουδα ανθίζουν), εκπλήρωνε όλες τις προϋποθέσεις (πέραν του θάμνου για κατούρημα γιατί είπα να δείξω χαρακτήρα).
Πίναμε και τρώγαμε για πολλές ώρες, κρατώντας ασφαλείς αποστάσεις από ένα πράσινο γκαζόν και ορισμένα δέντρα.
Τα πράγματα ήταν ιδανικά. Απασχολήσαμε τα παιδιά με αθλοπαιδιές (Wii δλδ, μέσα στο σπίτι και με κλειστές τις ηχομονωτικές πόρτες για εξτρά (δική μας) ευχαρίστηση), πατήσαμε την Φύση (γκαζόν) για περίπου τρία (3) λεπτά παίζοντας ρακέτες, επιστρέψαμε για καφέ/γλυκό/κρασί/μπύρα (ταυτόχρονα όλα αυτά λέμε) και όλα έδειχναν να πηγαίνουν ρολόι μέχρι που η σούρα (αλλά και ο ήλιος) μας οδήγησε σε παράτολμες σκέψεις της κατηγορίας mission impossible.
Mission impossible 1: Κατασκευή στεφανιού.
Η αποστολή είχε δύο σκέλη.
α) Εύρεση λουλουδιών. Βαθμός δυσκολίας μεγάλος. Το κοντινότερο λουλούδι ήταν σε απόσταση 200 μέτρων.
Δεν συμμετείχα. Έκανα ότι δεν άκουγα όταν με φώναζαν.
β) Κατασκευή στεφανιού. Βαθμός δυσκολίας ακόμα μεγαλύτερος τον οποίο φρόντισα να εκτοξεύσω στα ύψη με την απόφαση μου να ΜΗΝ χρησιμοποιήσω σύρμα ή/και σπάγκο.
Αποτέλεσμα; Την ώρα που οι άλλοι είχαν κάνει από δύο-τρία (ωραία) στεφάνια, εγώ παιδευόμουν με την βάση από κάτι στάχυα η οποία πέρα των άλλων έβγαινε…τετράγωνη.
Τα κατάφερα τελικά, παίζει όμως να έκανα το χειρότερο στεφάνι από ανακαλύψεως των στεφανιών. (με δυσκολία έπεισα τις γυναίκες μου να το φέρουμε σπίτι).
.
.
Mission impossible 2: Ποδόσφαιρο.
Τελευταία φορά που κλότσησα μπάλα έπαιζε ακόμα ο Χατζηπαναγής.
Παρόλη την εικοσαετή απουσία μου εξακολουθώ να παίζω όπως τότε.
Χάλια.
Μαύρα χάλια συγκεκριμένα.
Οι υπόλοιποι (ηλικίας από 7 ετών μέχρι 47) λίγο καλύτεροι από εμένα.
Συνολικά όλοι μαζί (7 άτομα) διανύσαμε περίπου 40 μέτρα (εκτός από το 7χρονο που στέλναμε να φέρνει την μπάλα από την κατηφόρα).
Παρόλα αυτά, κατά γενική ομολογία προσφέραμε καλύτερο θέαμα από το πρόσφατο ΑΕΚ-ΠΑΟΚ (πολύ καλύτερο μάλιστα)
Οι δύο αυτές παράτολμες και ενάντια στην φύση μου αποφάσεις είχαν τις εξής επιπτώσεις.
α) Πονάνε πόδια, μέση (και δεξί χέρι από τις ρακέτες).
β) ότι δεν πονάει είναι πιασμένο.
γ) έχω συνάχι από την πολύ γύρη από τα λουλούδια
δ) έχω στο σπίτι μου το χειρότερο στεφάνι έβερ!!!
ε) γράφω αυτό το ποστ σεντόνι
ζ) κυκλοφορεί στο Internet μία όχι και τόσο κολακευτική για το image μου φωτογραφία.
ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!!!
