Οι παρακάτω είναι κάποιες σκέψεις που έκανα την ώρα που βαριόμουνα βλέποντας/ακούγοντας την συναυλία των Cavalcade.
(το post είναι κάπως ειδικό, αφορά ένα συγκεκριμένο, όχι ιδιαίτερα δημοφιλές, είδος μουσικής το οποίο όμως είναι το αγαπημένο μου)
Σκέψη πρώτη και βασική.
Η Sarah records είναι υπερεκτιμημένη.
Αν στις 100 κυκλοφορίες που έκανε υπάρχουν 500 τραγούδια, μπορώ να πω ότι βαριέμαι τα 450!
Από τα υπόλοιπα 50 τα περισσότερα είναι συμπαθητικά, κάποια πολύ καλά, αυτά που μου έχουν μείνει όλα αυτά τα χρόνια και κάποια τα παίζω ακόμα είναι μόλις 2-3, τα οποία όμως δύσκολα θα έβαζα σε ένα υποτιθέμενο compilation της ζωής μου (ξέρεις, ο δίσκος που θα έπαιρνες σε ένα ερημικό νησί μπλα μπλα μπλα).
Ποιός είναι ο λόγος που βαριέμαι τον ήχο της Sarah;
Είναι ότι ποτέ δεν μου φάνηκε αυθεντικός.
Από την πρώτη στιγμή μου έδινε την εντύπωση ότι τα γκρουπ της έκαναν έναν άτυπο διαγωνισμό για το ποιός θυμίζει πιό πολύ τους Television Personalities και ποιός τους Felt (και σε έναν βαθμό τους Wedding Present).
Σκληρό, πολύ γενικευμένο, αλλά έτσι έφτανε στα αυτιά μου.
Και όπως είναι φυσικό προτίμησα να ακούσω το αυθεντικό με το οποίο μεγάλωσα και λάτρεψα στην εφηβεία μου (τις μουσικές της οποίας, sorry, αλλά δεν ξεπερνάμε ποτέ) και το οποίο αυθεντικό (ας το πούμε) brit-pop πέραν του ότι το θεμελίωσαν μουσικές ιδιοφυΐες (ψυχασθενείς δλδ 😉 ), χαρακτηριζόταν και από την απλότητα του τόσο στον στίχο όσο και στην μουσική η οποία απλότητα είναι βασικός παράγοντας στο να ΜΕ αρέσει κάτι. (Άλλο πράγμα όμως ο απλός, λιτός ήχος και άλλο ο μονότονος).
Και ερχόμαστε στο ερώτημα, ποιοί ακούνε Sarah records;
Εδώ θα κάνω μιά ακόμα μεγαλύτερη γενίκευση και θα πω το εξής.
Αυτοί που ακούνε (και αρκετοί θεοποιούν) την Sarah είναι αυτοί που ήταν πολύ μικροί (έως αγέννητοι) την εποχή του New Wave.
Έβλεπα τον κόσμο που χόρευε και ήταν σαν χρονομηχανή. Τα ίδια βήματα, το ίδιο “κοιτάω ψηλά, βλέπω μακριά” βλέμμα, το ίδιο “δεν με νοιώθει κανείς” shoegazing, τα ίδια (με μεγάλη σχόλη διαλεγμένα) ρούχα, τα ίδια “ψαγμένα” μαλλιά.
Σαν να ήμουν στην Ίο το ’83. (δεν λέω ότι όλο αυτό είναι κακό, λέω ότι είναι τετριμμένο, Ya Basta!)
Ακόμα και οι 30+ που ακούν αυτήν την μουσική (οι οποίοι στην πλειοψηφία τους είναι μεγάλοι γνώστες της μουσικής), αν ήταν 10-15 χρόνια πιό μεγάλοι θα άκουγαν τα αυθεντικά (καταλαβαίνω όμως την ανάγκη ενός εφήβου να είναι μέρος ενός, όχι mainstream, μουσικού ρεύματος και να θέλει να το ζήσει στην ώρα του. Και εγώ αν ήμουν 15 στα ’90s, Sarah θα άκουγα, φευ όμως όχι).
Αυτά γενικά.
Ειδικά τώρα για το live των The Calvacade τα πράγματα ήταν ακόμα πιό απλά.
Αρχικά να πω ότι πραγματικά τους ζηλεύω.
Δυό πιτσιρικάδες, γυρνάν την Ευρώπη παίζοντας την μουσική που γουστάρουν (έστω και παρωχημένη) και μάλιστα πληρώνονται για αυτό!!! Μακάρι να μου είχε συμβεί και μένα.
Από την άλλη βέβαια αν δεν καταφέρεις, όχι να ξεσηκώσεις αλλά έστω να αποσπάσεις το ενδιαφέρον του κοινού στο Residents, όπου πέρα των κάποιων fashion victims και κάποιων που απλά είδαν φως (το UK στην αφίσα συγκεκριμένα) και μπήκαν, είχαν μαζευτεί όλοι οι γκουρού της brit-pop της Θεσσαλονίκης, υπάρχει κάποιο πρόβλημα.
Από τα πολλά live που έχω δει στον συγκεκριμένο χώρο ήταν η πρώτη φορά που ο κόσμος δεν σταμάτησε να μιλάει.
Να φταίει που οι Calvacade ήταν μακράν οι νεώτεροι στον χώρο;
Να φταίει που έπιναν νερό και δεν κάπνιζαν; (rock ‘n’ roll είναι διάολε, δεν αντέχω άλλους nerds).
Μάλλον φταίει ότι για να κάνεις αυτό το είδος μουσικής ενδιαφέρον πρέπει να έχεις την ιδιοφυΐα (και πιθανόν τα πάθη) του Dan Treacy, την ψυχοπάθεια του Lawrence και βασικά…κάτι να πεις.
