Βασικά έχω αυτήν την ψυχασθένεια.
Ενώ μου την σπάνε τα αυτοκίνητα, συχαίνομαι την οδήγηση, με εκνευρίζουν αυτοί που ασχολούνται όλη την ώρα με αμάξια και δεν πάω μία τους επαγγελματίες οδηγούς (και τους γκαραζιέρηδες επίσης), κάθομαι και βλέπω στην τηλεόραση εκπομπές για το αυτοκίνητο. (μην σας κάνει εντύπωση, άμα είναι χαζός ο άνθρωπος κάνει διάφορα).
Anyway (ένιγουέϊ στα Αγγλικά δλδ) αυτό ξεκίνησε με την εκπομπή του Χάρη του Θεοφράστου, το Επί τροχών, με το οποίο, με το μισό γελούσα και από το άλλο μισό δεν καταλάβαινα λέξη (για τον δεύτερο λόγο βλέπω επίσης κάθε 15 μέρες Formula 1).
Μιλάμε τώρα για ψύχωση. Όποτε πέσω στο ζάπινγκ σε εκπομπή με αμάξια κολλάω.
Από West Coast Customs μέχρι δημοπρασίες αυτοκινήτων σε τοπικά κανάλια.
Αυτό όμως που είναι η κορωνίδα όλων των εκπομπών (και όχι μόνον των εκπομπών αυτοκινήτων) είναι το Βρετανικό Top Gear.
Εδώ και 15 χρόνια οι Jeremy Clarkson, Richard Hammond και ο James May έχουν στήσει ένα σόου το οποίο βγάζει τόσο γέλιο που το μόνο που έχω να πω (και είναι βαριά κουβέντα) είναι ότι το θεωρώ την φυσική συνέχεια του The Monty Python’s Flying Circus, εγώ τουλάχιστον, που στο χιούμορ όπως και στην μουσική είμαι με το Νησί, έχω να γελάσω από τότε έτσι!!!.
Όποιος είδε το αποψινό επεισόδιο καταλαβαίνει τι λέω.
Ακόμα γελάω.
