ΟΚ δεν θα πάμε και για Oscar, οι δικές μου 90 Ώρες είναι πιο λίγες και λιγότερο εντυπωσιακές από τις 127 της ταινίας, αλλά είχαν και αυτές την δική τους αγωνία.
Σάββατο πρωί γυρνάω από το Residents κατά τις 8:00.
Καταλαβαίνω ότι έχω ήδη πυρετό, παίρνω ένα Panadol και ρίχνω έναν τετράωρο, ανήσυχο ύπνο.
Μέχρι την ώρα του ΟΣΦΠ-ΠΑΟ ήδη ο πυρετός έχει ανέβει, έχει ανέβει τόσο που ήμουν ο μόνος, μαζί με τον Καλόπουλο, σε όλη την Ελλάδα που έβλεπε ότι το γκολ του Κατσουράνη ήταν ολοφάνερα οφσάιντ!!!.
Τότε κάπνισα το τελευταίο μου τσιγάρο.
Τις επόμενες 12 ώρες παρόλα τα Depon, Panadol κλπ. ο πυρετός δεν έπεφτε κάτω από τους 39 πράγμα που είχε να μου συμβεί από το 1974 στην επιστράτευση.Όταν οι σφυγμοί της (ευαίσθητης κυριολεκτικώς αλλά και μεταφορικώς 😆 ) καρδιάς μου ξεπέρασαν τους 120, με πήγαν στο νοσοκομείο όπου για να κάνω 20 μέτρα χρειάστηκα καροτσάκι.
Οι επόμενες 24 ώρες ήταν περίεργες, εγώ με μάσκα οξυγόνου και 3-4 ορούς να κρέμονται στο χέρι και με τον πυρετό να επιμένει στους 39,4 κοιμόμουν συνέχεια ξυπνώντας κάθε 10 λεπτά επειδή έβλεπα ότι καπνίζω και επειδή πάγωνα, οι υπόλοιποι δε να ανησυχούν για H1N1.
Αυτό είχε βέβαια ένα καλό, ήμουν στον θάλαμο ολομόναχος και δεν με ενοχλούσε κανένας.
Όσοι έμπαιναν μέσα φορούσαν μάσκες και γάντια και ήταν γρήγοροι και αποτελεσματικοί.
Μόλις είδα την πρώτη νοσοκόμα δίχως μάσκα κατάλαβα ότι την σκαπουλάραμε.
Λοίμωξη αναπνευστικού τελικώς.
Λίγη ώρα μετά ΜΕ έφεραν και άλλον στο δωμάτιο και ΜΕ έφυγε η χαρά.
Οι επόμενες 24 ώρες ήταν τραγικές.
Ο άλλος βογκούσε και ροχάλιζε τρελά. Εγώ όχι μόνον βογκούσα και ροχάλιζα (ξύπνιος λέμε έτσι!) αλλά από την χαρμάνα από το τσιγάρο άρχισαν τα φλέματα και ο ξερόβηχας και ο τρελός εκνευρισμός. Το βράδυ άυπνος.
Anw την τρίτη μέρα ο πυρετός έπεσε τελείως, οι αναπνοές και το οξυγόνο δεν επέστρεψαν και η αντοχή μου στο περπάτημα δεν ξεπέρασε τα δέκα μέτρα. Όλα αυτά στο περίπου τα θυμάμαι γιατί τα έξι φάρμακα (ενέσιμα τα περισσότερα) και η μία ώρα την ημέρα με μία μάσκα που έβγαζε κάτι αναθυμιάσεις μου έφερναν μια μικρή ντάγκλα. Το βράδυ πάλι άυπνος.
Τελικώς φτάσαμε στο χθές.
Λίγο του ότι είχα θεαματική βελτίωση, λίγο η απεργία της ΑΔΕΔΥ με έστειλαν σπίτι μου με ένα σακουλάκι φάρμακα και οδηγίες για δεκαήμερο χαλάρωμα.
42 περίπου εκατοστά από την πόρτα του νοσοκομείου είχα ήδη ανάψει το πρώτο μου τσιγάρο. 4 μέτρα μετά το είχα καπνίσει!!! (τώρα 20 περίπου ώρες μετά έχω καπνίσει άλλα 4 τσιγάρο μόνον, ΤΕΡΑΣΤΙΟ ρεκόρ για όποιον με ξέρει).
Και τώρα κάτι που δεν το περιμένατε.
Θα γράψω καλά λόγια!!!
Λοιπόν το Νοσοκομείο Άγιος Παύλος στο Φοίνικα στην Σαλονίκη είναι σούπερ!!!
Πάντοτε το είχα για δευτεράντζα και όμως δίχως να έχει τις σούπερ εγκαταστάσεις, όλα φαίνονται να δουλεύουν (κατά το δυνατόν) ρολόι, η κρίση να μην είναι εμφανής όπως θα θυμάστε από τον Σεπτέμβρη στο ΑΧΕΠΑ, γίνονται όσες εξετάσεις πρέπει, είναι καθαρά, όλοι, τουλάχιστον στην Παθολογική Κλινική που την έζησα 4 μέρες δουλεύουν πρόθυμα και με ενδιαφέρον να σε βοηθήσουν και κυρίως όλοι, από γιατρούς και νοσηλευτές μέχρι τραπεζοκόμους και καθαρίστριες είναι ευγενικοί!!!
Τους ευχαριστώ πολύ, να ΄ναι καλά και μπράβο στην υπομονή τους που με ανέχτηκαν την δεύτερη δύσκολη νύχτα.
