ή ο Darren Aronofsky και οι κατεστραμμένοι του ήρωες.
Λοιπόν ξεκινάμε με τρία αξιώματα
Δεν βλέπεις τον Μαύρο Κύκνο όταν:
α) έχεις βγει λίγες ώρες πριν από το νοσοκομείο
β) εξαιτίας του (α) ή/και εξαιτίας άλλων λόγων, το επίπεδο των χημικών μέσα στο αίμα σου είναι πολύ υψηλό και
γ)έχεις περάσει τα τελευταία 5 καλοκαίρια της ζωής σου προσπαθώντας να συγκρατήσεις την κόρη σου (που πάει μπαλέτο και την έχεις δει Κύκνο σε παράσταση) από το να ξύνει το αλλεργικό της έκζεμα.
Επειδή από τα παραπάνω έχω τρία στα τρία θα την ξεσκίσω την ταινία.
Λοιπόν είναι η Νίνα που της δίνεται η ευκαιρία να γίνει η Βασίλισσα Των Κύκνων στην παράσταση του καταξιωμένου μπαλέτου όπου εργάζεται αλλά παρόλο που είναι η καλύτερη χορεύτρια δεν βγάζει πάθος στον ρόλο της εξ αιτίας που δεν ολοκληρώνει (με την κακή έννοια) ή έτσι τουλάχιστον πιστεύει ο χορογράφος της ο Vincent Cassel ο οποίος δεν φτάνει που στην κανονική ζωή γαμεί την Μόνικα Μπελούτσι, θέλει να γαμήσει και όλες τις πρωταγωνίστριες του μπαλέτου του.
Τέλος πάντων περνούν τα 2/3 της ταινίας με το ζόρι της Νίνας που δεν μπορεί να ολοκληρώσει (με την κακή έννοια) και πάνω που λέμε “ολοκλήρωσε αγάπη μου μην σε ολοκληρώσουμε εμείς” ανακαλύπτουμε ότι τελικά η Νίνα είναι ένα μάτσο χάλια γιατί όχι μόνον δεν ολοκληρώνει αλλά έχει και άλλα προβλήματα όπως καταπιεστική μαμά, έκζεμα, το ξύσιμο που λέγαμε, εύθραυστα νύχια και βασικά ένα ψιλοπρόβλημα ότι ακούει φωνές που όσο πάει τις ακούει παραπάνω μέχρι που στο τέλος χάνεται η μπάλα.
Για εσάς βέβαια που δεν έχετε τους τρεις παράγοντες που γράφω πιο πάνω να πω ότι είναι μια πολύ καλή ταινία όπου ο Αρονόφσκυ στα 2/3 της χτίζει με μαεστρία στέρεους και δυνατούς χαρακτήρες οι οποίοι στο κρεσέντο του τελευταίου 1/3 αλλάζουν μορφή στα μάτια της ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗΣ Natalie Portman που νομίζω έχει το Oscar στο τσεπάκι.
Να την δείτε οπωσδήποτε (εκτός εάν συντρέχουν τα (α) (β) (γ) ή και τα δύο μόνον από αυτά 🙂 )
