Μόλις είδα τον (και πάλι) εξαιρετικό Εξάντα του Γιώργου Αυγερόπουλου.
Οι ομοιότητες με την Ελλάδα σημαντικές, ελπίζω (αν και δεν το βλέπω) να παραμείνουν μόνον εκεί, γιατί αν συνεχίσουμε τον δρόμο της Αργεντινής βράστα.
Αυτό που θέλω να πω είναι για τις αντιδράσεις του κόσμου.
Έβλεπα στον απλό κόσμο της Αργεντινής μία ξεκάθαρη, εσωτερική οργή.
Ο κόσμος ήταν (και σε έναν βαθμό, από ότι κατάλαβα, ακόμα είναι) θυμωμένος.
Αυτό ακόμα δεν το έχω δει στους Έλληνες. Υπάρχει βέβαια και θυμός και απογοήτευση και το αίσθημα της αδικίας, αλλά όλα αυτά (μου) φαίνονται ότι είναι ακόμα στα πλαίσια της πολιτικής αντιπαράθεσης. Δεν είναι γνήσια, αυθόρμητη οργή. Είναι περισσότερο σε επίπεδο καφενείου.
Να φταίει που τα κόμματα (ιδιαίτερα τα ας πούμε επαναστατικά) έχουν περιχαρακωμένους τους οπαδούς τους;
(δυό γιαούρτια και πέντε μπινελίκα δεν είναι βέβαια εξέγερση)
Να φταίει το ότι οι περισσότεροι πιστεύουν (ή όντως έχουν) λερωμένη την φωλιά τους είτε σε επίπεδο διαφθοράς, είτε σε επίπεδο πελατειακής σχέσης με το κράτος, είτε απλά σε επίπεδο φοροδιαφυγής, οπότε το Μαζί τα Φάγαμε του Πάγκαλου αποκτά ένα κάποιο νόημα;
ή απλώς το καμπανάκι θα χτυπήσει (όπως εύστοχα έγραψε κάποιος στο twitter) όταν το ψυγείο θα σταματήσει να είναι γεμάτο;
Ας ξαναθυμηθούμε το ανέκδοτο.
Τι είναι μαύρο και μας χτυπά την πόρτα;
Το μέλλον!
