Πάντοτε είχα την απορία πως ήταν δυνατόν οι Jam (ο Weller μάλλον) από αυτό που έπαιζε μαζί τους, το οποίο OK δεν ήταν βέβαια Punk Rock αλλά σίγουρα δεν ήταν Soul, έφτασε να παίζει έτσι άνετα και μέσα σε τόσο μικρό διάστημα, την καρέκλα που έπαιζε με τους Style Council.
Την ίδια απορία είχα και στο Quadrophenia. Πως δηλαδή οι Who εναλλασσόταν τόσο άνετα με την Motown.
Η απάντηση βρίσκεται μάλλον στην Northern soul.
Τι είναι αυτή;
Όταν το κίνημα των Mods στην Αγγλία έπνεε τα λοίσθια, οι (τέως πλέον) Mods άρχισαν να ακούν μιά εκδοχή της Αμερικάνικής Soul λίγο διαφορετικής από την Mainstream Soul της Motown αλλά και από το Wall of Sound του Phil Spector. Αργότερα έπεσαν και στην λούμπα του “σπάνιου”, όσο πιό άγνωστο το τραγούδι ή/και ο καλλιτέχνης, τόσο το καλύτερο.
Τέλος πάντων την σκυτάλη πήραν οι DJs και δημιουργήθηκε ένα κίνημα (από αυτά που μόνον οι Άγγλοι, με το ιδιαίτερο pop attitude που έχουν μπορούν να δημιουργήσουν)
Clubs, Posters, Badges, ρούχα, όλο το σετάκι.
Το κουφό της ιστορίας βέβαια είναι ότι το κίνημα γνώρισε άνθηση κυρίως στην Βόρεια Αγγλία (εξού και Northern soul). Blackpool, Wigan, Wolverhampton αλλά και Manchester τα προπύργια της.
Για να πάμε λοιπόν από εκεί που ξεκινήσαμε.
Ο Weller, σαν γνήσιος modfather όταν εγκατέλειψε το σκάφος των Jam έκανε το βήμα των γνήσιων mods.
Το γύρισε στην soul.
Από την οποία soul εμπνεύστηκαν βέβαια και άλλες μπάντες-ορόσημα των ’80s.
οι Magazine ας πούμε με αυτό το τραγούδι του Sly Stone:
.
και βέβαια οι Soft Cell με τον ύμνο της Northern Soul
.
.
Αυτά όλα τα έγραψα κυρίως για να τα εμπεδώσω εγώ ένεκα που η βαθιά αντιπάθεια μου για την Soul παιδιόθεν, άφησε κενά στην μουσική μου παιδεία, είπα όμως να το μοιραστώ κιόλας.
