Η απληστία σκοτώνει την μουσική.
Ακούω τις δακρύβρεχτες δηλώσεις των υπευθύνων των δισκογραφικών εταιριών και των υπαλλήλων τους, ‘καλλιτεχνών’ μουσικών παραγωγών, δημοσιογράφων κλπ. για την μείωση των πωλήσεων, των κερδών τους δηλαδή, και δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω.
Η υποκρισία νομίζω έχει φτάσει στο απόγειο της.
Οι εταιρίες μόνες τους έσκαψαν τον λάκκο τους, αντικαταστώντας κάποια στιγμή το βινύλιο (που δεν αντιγράφεται ) με το πολύ φτηνότερο cd, με μοναδικό σκοπό την αύξηση των κερδών τους, διαφημίζοντας το παραμύθι του καλύτερου ήχου. Η εφευρέτρια εταιρία Philips έβγαλε μάλιστα σαν πρώτο cd ένα κονσέρτο του Von Karajan του οποίου η διάρκεια ήταν ακριβώς 74 λεπτά ( εξού και τα 74ρια cd ).
Παπαριές.
Γέμισαν τα Ελληνικά σπίτια cd κλασικής μουσικής, που φυσικά δεν άκουσε ποτέ κανείς.Το εξωφρενικό ήταν δε ότι τα εξωτικά τότε cd πουλιόταν πιο ακριβά από τους δίσκους βινυλίου. Όταν βέβαια ο κόσμος πήρε χαμπάρι την απάτη έριξαν το δόλωμα του έξτρα τραγουδιού. Πλάκωσαν μετά και οι επανεκδόσεις, τα remastered, οι συλλογές τα πακέτα, τα best, χέστηκαν στο χρήμα.
Και επειδή όσο πιο πολλά βγάζεις τόσο πιο πολλά θέλεις οι δισκογραφικές εταιρίες άρχισαν να επεκτείνονται και να γιγαντώνονται, άρχισαν να πουλάν από αεροπορικά ταξίδια μέχρι κομπιούτερ και ηχοσυστήματα και κάποια στιγμή άρχισαν να πουλάν και αντιγραφικά cd και δισκάκια εγγραφής.Δεν ήξεραν τι θα γίνει; Φυσικά ήξεραν. Απλά δεν τους ένοιαζε γιατί αυτές τα άρπάζαν έτσι και αλλιώς, και άλλωστε για να κοπιάρει κάποιος ένα cd θα έπρεπε να έχει το αυθεντικό, πράγμα που πρακτικά σημαίνει ότι αυτός που θα έπαιρνε το cd το έπαιρνε έτσι και αλλιώς, απλά δεν το έπαιρνε ο φίλος του, πράμα που γινόταν ήδη με τις κασέτες.
Αυτό, που κατά την γνώμη μου υποτίμησαν οι εταιρίες ήταν η τόσο γρήγορη εξάπλωση του Internet και η εμφάνιση του mp3. Αυτό φάνηκε και από το ότι δεν ήξεραν τι να κάνουν με τον Napster και αφού το άφησαν κανα δυό χρονάκια έβαλαν τους Metallika να τους μηνύσουν, για να πέσει και το παραμύθι του πληγωμένου ( εκατομμυριούχου βέβαια ) καλλιτέχνη.
Τι κατάφεραν; Έβαλαν μια ανάπηρη κοπελίτσα στις ΗΠΑ να πληρώσει $2 για κάθε τραγούδι που είχε κατεβάσει, και μετά επειδή τους έκραξαν όλοι, το μείωσαν στο$1.
Τι έγινε τότε; Επειδή οι λεφτάδες σκέφτονται με λεφτά, και επειδή όλα (;) αγοράζονται, απλά αγόρασαν το Napster.Η παγκοσμιοποίηση όμως, που μέσω των ραδιοφώνων , των τηλεοράσεων, και των περιοδικών που αυτοί χρησιμοποίησαν πρώτοι για να πουλήσουν εκατομμύρια δίσκους, στην περίπτωση του Διαδικτύου τους γύρισε μπούμερανγκ, γιατί κάθε γάτος, σε κάθε γωνιά του πλανήτη μπορεί να στήσει ένα νέο Napster, kazaa, emule, soulseek κλπ. και ο κάθε χρήστης μέσα στην ασφάλεια του σπιτιού του και έχοντας την ψευδαίσθηση της ανωνυμίας, παρανομεί ζώντας μια virtual ελευθερία.Αυτό οι εταιρίες το κατάλαβαν, ότι δηλαδή δεν μπορείς να φοβερίσεις κάποιον μέσα στο σπίτι του, ειδικά όταν αυτός είναι έφηβος, απειλώντας τον ότι θα φάει πρόστιμο, για κάτι μάλιστα που δεν είναι αυτονόητα παράνομο. Έτσι το έριξαν στο συναισθηματικό, οι δουλειές που χάνονται ( λες και όταν αυτές πήγαν τα εργοστάσια τους στην Κίνα δεν χάθηκαν δουλειές ), οι καλλιτέχνες που πεινάνε κλπ.
Έτσι έπεσε και το σλόγκαν: Η Πειρατεία Σκοτώνει τη Μουσική.
Για τον ρόλο όμως των καλλιτεχνών, των media και την γνώμη μου για το downloading θα συνεχίσω στο επόμενο post. ( ελπίζω αύριο )
