Τον Λεωνίδα Κύρκο τον συμπαθούσα πάντοτε αν και συνήθως δεν συμφωνούσα με τις πολιτικές του επιλογές.
Σήμερα που έμαθα για τον θάνατο του ήρθε στο μυαλό μου αυτό.
Το 1987-88 έμενα στα Εξάρχεια δίπλα στον Στρέφη.
Έτρωγα συχνά στο Μοναστήρι, ένα μαγειρείο παραδοσιακό, στην Καλλιδρομίου όπου μπορούσες να φας καλαμαράκια τηγανιτά και…πατσά ταυτόχρονα (!!!).
Έτρωγα εκεί πάντοτε μόνος και για να περάσει η ώρα μου παρατηρούσα τους πελάτες.
Από την πρώτη μέρα με έκανε εντύπωση ένα (μεγάλο σε ηλικία) ζευγάρι που έδειχνε πραγματικά ερωτευμένο. Καθόταν δίπλα δίπλα, αδιαφορούσαν για όλους τους άλλους γύρω τους, τάιζε ο ένας τον άλλον γενικά ήταν σαν κάθε ερωτευμένο ζευγάρι που βγαίνει για φαγητό μόνον…μόνον που είχαν την ηλικία που είχαν τότε οι…παππούδες μου!!!
Έβλεπα μόνον την πλάτη τους και δεν κατάλαβα ποιοι ήταν.
Την επόμενη φορά που τους πέτυχα πάλι τους είχα μπροστά μου. Χαμογελαστοί, πράοι, απλοί. Κατάλαβαν ότι τους χαζεύω και με χαιρέτησαν ευγενικά, τους χαμογέλασα και γύρισα στο πιάτο μου.
Ήταν ο Λεωνίδας Κύρκος με την σύζυγο του (Καλλί αν θυμάμαι καλά).
Τις επόμενες 3-4 φορές που τους ξαναείδα (μόνους τους, ούτε μπράβους, ούτε μπάτσους ούτε ύφος, ούτε τπτ) χαιρετιόμασταν.
Δεν ξέρω για τον πολιτικό, ένας ευγενικός όμως άνθρωπος έφυγε.
R.I.P.
