Και όμως!!!
Ούτε καν αυτή η ντροπή με την έλλειψη βιβλίων δεν είναι πρωτότυπη κυρία Άννα.
Το μακρινό 1975 πήγαινα Τετάρτη δημοτικού (εσείς πηγαίνατε στο Λύκειο όπως διαβάζω στο βιογραφικό σας αν και έχω την αμυδρά εντύπωση ότι το μακρινό 1975 δεν υπήρχαν Λύκεια, μόνον γυμνάσια)
Ήταν η πρώτη χρονιά ουσιαστικά της μεταπολίτευσης στα σχολεία και με τις αλλαγές των βιβλίων δεν πρόλαβαν να τυπωθούν αναγνωστικά.
Αποφασίστηκε τότε αντί αναγνωστικού να αγοράσουν οι μαθητές το βιβλίο του Ζαχαρία Παπαντωνίου “Τα Ψηλά Βουνά”
Το βιβλίο λέμε. Ούτε φωτοτυπίες, ούτε σημειώσεις ούτε τπτ.
Guess What!
36 χρόνια μετά, το έχω ακόμα!!!
.
.
Σκισμένο (παρά τις προσπάθειες της έρμης της μάνας μου να το καπλαντίσει), ταλαιπωρημένο, μουτζουρωμένο.
Όπως πρέπει να είναι κάθε σχολικό βιβλίο.
.
.
πως να αγαπήσει το παιδί το βιβλίο αλλιώς; πως να το εκτιμήσει;
Η συγνώμη δεν φτάνει.
