Πως διαλέγεις έναν δίσκο για “καλύτερο της χρονιάς”; Ποια είναι τα κριτήρια που βάζει κάποιος για να ξεχωρίσει έναν και μοναδικό δίσκο από τους χιλιάδες που κυκλοφορούν κάθε χρόνο;
Είναι ο δίσκος που φέρνει κάτι καινούργιο στη μουσική; (καλά αυτό έχει να συμβεί καμιά 15αρια χρόνια)
Είναι ο δίσκος της αγαπημένης σου μπάντας που περίμενες πως και πως; (αυτό μάλλον συμβαίνει κατά κόρον στη blogovision)
Είναι ο δίσκος που σου πιπίλισαν το μυαλό για ένα χρόνο οι κριτικές ή/και το hype; (και αυτό παίζει)
Είναι ο δίσκος που άκουσες πιο πολλές φορές;
ή είναι ο δίσκος που (έτσι και είσαι Dj) έπαιξες πιο πολλές φορές;
Δύσκολο το ερώτημα και άλλωστε Άβυσσος η ψυχή του μουσικόφιλου.
Το 2007 το Νο 1 μου (στο countdown όπως το λέγαμε τότε) ήταν ο δίσκος που μόλις άκουσα έβαλα τα κλάματα (fact). Το soundtrack της ταινίας The Assassination Of Jesse James. Αγόρασα το CD 5 φορές (!!! 1 για μένα και 4 για δώρο). Δεν το έπαιξα ποτέ σε μαγαζί, τον ακούω το πολύ μια φορά τον χρόνο και χαίρομαι που τον έχω και ξέρω ότι υπάρχει.
Το 2008 ήταν άλλη περίπτωση. Σε μια πολύ καλή χρονιά, με δίσκους από αγαπημένες μπάντες αλλά και με εξαιρετικά ντεμπούτα (Get Well Soon, The Last Shadow Puppets, Poni Hoax, MGMT) βγήκε ένας δίσκος ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ (συγκεκριμένα από παντού). Το Golden Hour των Firewater.
Πολυεθνικός δίσκος (ουδεμία σχέση με ότι ακούω), που με άφησε κόκαλο. Τον αγόρασα, έχω ξεσκιστεί εδώ και 4 χρόνια να τον παίζω, έκανα τα πάντα για να γίνει γνωστός και στα μαγαζιά και στο (RIP) PostRadio(και από ότι κατάλαβα στα δύο live που έκανε ο Todd A στην Σαλονίκη, τα κατάφερα).
Το 2009 την πάτησα. Με έφαγε η τρεντίλα αλλά και ότι είχα ρίξει το βάρος στην εικοσάδα της δεκαετίας.
Έβαλα στο #1 το Exploding Head των A Place to Bury Strangers. Καλός δίσκος, δεν λέω, αλλά ούτε τον αγόρασα, ούτε τον έπαιξα ιδιαίτερα και από τότε δεν θυμάμαι ούτε ένα κομμάτι.
Πέρυσι τα πράγματα ήταν απλά.
Μόλις άκουσα το Congratulations των MGMT κατάλαβα ότι είναι ο δίσκος της χρονιάς (και όχι μόνον της χρονιάς). Τον έχω σε διπλό special edition βινύλιο τον ακούω, τον βάζω ακόμα και στο σπίτι στο MK2 και τον ευχαριστιέμαι.
Φέτος;
Φέτος ο δίσκος που έκανε την διαφορά στα αυτιά μου ανήκει σε όλες σχεδόν τις κατηγορίες που έχω ορίσει.
Είναι ο δίσκος που έχω ακούσει πιο πολύ φέτος, με το τραγούδι που έχω ακούσει πιο πολλές φορές, ανοίγω και κλείνω τα set μου με αυτόν, ΄σέβομαι και εκτιμώ τον μάστορα ο οποίος με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κάθε χρόνο είναι στις λίστες μου και υπάρχει και ένα σχετικό hype γύρω από αυτόν.
Το #1 μου για φέτος είναι το ROME.
Danger Mouse & Daniele Luppi
.
Ατμόσφαιρα spaghetti western, μουσική που σε ταξιδεύει, τέσσερα εξαιρετικά τραγούδια, ένα concept album που βγήκε λες και δεν υπάρχει τίποτα γύρω του.
(yes Darling, but is this art Punk? α) όχι δεν είναι, είναι εκτός τόπου και χρόνου. β) είναι, γιατί είναι στην κοσμάρα του)
Και του χρόνου.
(άντε τώρα πάμε για blogovision rehab)
.
no20. Hugh Laurie – Let Them Talk
no19. Wild Flag – Wild Flag
no.18 Cat’s Eyes – Cat’s Eyes
no17. S.C.U.M – Again into Eyes
no.16 The Chemical Brothers – Hanna (soundtrack)
no.15 Fleet Foxes – Helplessness Blues
no.14 Veronica Falls – Veronica Falls
no.13 The Feelies – Here Before
no.12 The Vaccines – What Did You Expect from the Vaccines?
no.11 The Pains Of Being Pure At Heart – Belong
no.10 Yuck – Yuck
no.9 Beirut – The Rip Tide
no.8 Gang of Four – Content
no.7 The Dø – Both Ways Open Jaws
no.6 The Rapture – In the Grace of Your Love
no.5 The Horrors – Skying
no.4 Mogwai – Hardcore Will Never Die, But You Will
no.3 The Dears – Degeneration Street
no.2 The Fall – Ersatz GB
