Θεωρούσα πάντοτε τον Steven Spielberg βασιλιά της υπερπαραγωγής, του κλισέ και του μελό.
Είναι ζήτημα εάν από τις 50 ταινίες που έχει σκηνοθετήσει έχω δει πέντε ολόκληρες και από αυτές μία ή δύο δίχως να βαρεθώ.
Στο War Horse νομίζω ότι ξεπερνά τον εαυτό του.
Τόσο προβλέψιμη, τόσο κοινότυπη, τόσο “παιδική” που νομίζεις ότι βλέπεις Disney Channel. Τόσο μελό που και να θέλεις να συγκινηθείς (λέμε τώρα), δεν τα καταφέρνεις.
Κρίμα μόνον στην Emily Watson που από το Δαμάζοντας Τα Κύματα και το Proposition βρέθηκε σε μία ταινία φτιαγμένη για οικογενειακά Κυριακάτικα μεσημέρια (πριν την F1).
You might be interested in …
I DO like Mondays
I do like Mondays Αντίθετα με τον έβγαλα – ένα – τραγούδι – πριν – 30 – χρόνια – και – τα – κονομάω – ακόμα, άγιο sir Bob Geldorf, Εγώ γουστάρω τις Δευτέρες. Όχι […]
GLOBAL WARMING 2 Η ΛΥΣΗ
Τις τελευταίες μέρες μετά από πολύ καιρό είδα λίγο τηλεόραση, ειδήσεις κυρίως και κάποια ντεμέκ χιουμοριστικά.Αίφνης μου ήρθε η μεγαλοφυής ιδέα για την λύση του προβλήματος της αύξησης της θερμοκρασίας. Προτείνω να οργανώσουμε μια ομάδα […]
1500 posts
και η διεθνής καριέρα του Indiblog μόλις άρχισε. Και όταν λέμε διεθνής καριέρα εννοούμε ΔΙΕΘΝΗΣ Όχι σαν της Βίσσυ και της Βανδή που ήταν μούφα. Δεν πάμε κύριοι για ένα ψιλοχίτ στην EU για να […]