Να μια ταινία που θα μπορούσε να είναι το Reservoir Dogs αυτής της δεκαετίας.
Δεν είναι όμως.
.
Αν και είναι της λογικής ότι μιά καλή συζήτηση τελειώνει με μιά σφαίρα στο κρανίο, υπάρχει τέτοια έλλειψη ρυθμού στην ταινία που ειδικά σε έναν ατελείωτο μονόλογο του Michael Parks όπου ο χαρακτήρας του (ο πάστορας Abin Cooper, σαφής αναφορά στον υπαρκτό πάστορα Fred Phelps) αυτοσυστήνεται, θέλεις η σφαίρα να έρθει στο δικό σου κρανίο για να τελειώσει το μαρτύριο.
Άλλο παράδοξο της ταινίας είναι ότι ενώ τείνει προς το θρίλερ και όντως έχει την αγωνία της ο (πολύ αδυνατισμένος) John Goodman ο οποίος είναι ο άνθρωπος κλειδί στην ταινία, παίζει τον ρόλο του μάλλον κωμικά και η αγωνία γίνεται γέλιο αποδυναμώνοντας την κατά πολύ.
Σκληρή ταινία, η οποία κάνει και πολιτική, ρίχνει και τα μηνύματα της αλλά παρόλες τις καλές ερμηνείες του Parks και της Melissa Leo χάνεται από την αδυναμία του σκηνοθέτη να αποφασίσει το τι είδους ταινία θέλει να κάνει.
Δεν μετάνιωσα πάντως που την είδα, σε αντίθεση με αρκετές από τις εννέα υποψήφιες για Όσκαρ.
