.
Το ερώτημα είναι γνωστό:
Έχει νόημα να ακούμε τα νέα άλμπουμς από μπάντες που βγάζουν δίσκους εδώ και 35/30/25 χρόνια;
Απαντάω με ερώτηση: Έχει νόημα να πονάνε τα αυτάκια μας ψάχνοντας να βρούμε ανάμεσα σε ένα σωρό γκρουπάκια αυτό το “φρέσκο” διαμαντάκι, που η μουσική του βέβαια θα μας θυμίζει τις μπάντες που βγάζουν δίσκους εδώ και 35/30/25 χρόνια;
Και τα δύο έχουν νόημα αλλά υπάρχει η γνωστή παγίδα.
Ακούγοντας κάθε νέο δίσκο των Gang of Four, ας πούμε, έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας το Entertainment!
Ακούγοντας (εγώ) Cave, το Prayers on Fire
από τους TVP το The Painted Word
και ακούγοντας βέβαια τους Wedding Present το George Best.
Τι γίνεται δηλαδή; Ουσιαστικά απαγορεύουμε σε μία μπάντα όταν βγάλει ένα αριστούργημα να βγάλει οτιδήποτε άλλο;
Piss off που λέμε και στο Νησί (και στο Ντεπώ)
Εάν το Valentina ήταν ο πρώτος δίσκος μιας νέας μπάντας τώρα θα κάναμε εδώ πάρτι.
Είναι όμως των Wedding Present και αναγκαζόμαστε να πούμε ότι είναι απλά ένας καλός δίσκος (κάποιοι δεν θα πούνε καν αυτό) ο οποίος βασίζεται περισσότερο στην σιγουριά που αναδίδει η φωνή του Gedge, παρά στις κιθάρες (που να πω την αλήθεια μου ήθελα περισσότερες). Η άλλη αλήθεια είναι πως όσο τον ακούω, τόσο ΜΕ αρέσει.
Για τσεκάρετε το επόμενο τραγούδι (το οποίο στον δίσκο είναι 10 φορές καλύτερο) και τα ξαναλέμε.
.
