Από το μακρινό 1969 θυμάμαι μόνον τρία γεγονότα.
Την γέννηση μιας ξαδέρφης μου, το ξύλο που καρφώθηκε στο πηγούνι μου προσπαθώντας να βοηθήσω τη μάνα μου να κουβαλήσει καυσόξυλα για την ξυλόσομπα (έχω την ουλή ακόμα) και την προσσελήνωση.
Έχοντας το προνόμιο (;) να έχουμε, λόγω θείου που μόλις επέστρεψε από την Αμερική, μία από τις πρώτες συσκευές τηλεόρασης στο Ντεπώ, θυμάμαι το σπίτι μας να γεμίζει με συγγενείς και φίλους για να παρακολουθήσουν το πρώτο βήμα του ανθρώπου στο φεγγάρι.
Το βήμα αυτό (το οποίο τελικά δεν ήταν ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα αλλά απλά ένα ακόμα επεισόδιο του ψυχρού πολέμου, έστω σε επίπεδο εντυπώσεων) το έκανε ο Neil Armstrong ο οποίος όπως μάλλον μάθατε χθες πέθανε σε ηλικία 82 ετών και 20 ημερών (από τα οποία τις 8 μέρες, 14 ώρες, 12 λεπτά και 31 δεύτερα τις πέρασε στο διάστημα (2 ώρες και 31 λεπτά συνολικά στην επιφάνεια της Σελήνης)
Ο Neil Armstrong αυτόματα έγινε στα μάτια των παιδιών ο πιο ζηλευτός άνθρωπος στον πλανήτη.
Το “όταν μεγαλώσω θα γίνω αστροναύτης” πρέπει να είχε σπάσει τα κοντέρ στις απαντήσεις σε ερωτήματα τύπου “επαγγελματικού προσανατολισμού” εκείνα τα χρόνια.
Θα τελειώσω βέβαια με το (χαμηλής όπως πάντα αισθητικής) ανέκδοτο που σημάδεψε τα πρώτα σχολικά μου χρόνια.
-Ποιό πουλί πετάει πιο ψηλά;
-Του Neil Armstrong γιατί φτάνει μέχρι το φεγγάρι!
