.
Ο Nick Cave είναι ο επιδραστικότερος καλλιτέχνης της γενιάς μου.
Τέλος.
Μας πήρε τα μυαλά στα 15 μας, μας μελαγχόλησε στα 25 μας, μας κούρασε στα 35, μας ανατρίχιασε με τα soundracks του στα 45 μας και τώρα στο κατώφλι των 50, μας παίζει ένα παιχνιδάκι μια ζεστό (Grinderman) μια κρύο (The Bad Seeds)
Μεταξύ μας οι Bad Seeds δεν υπάρχουν σε αυτόν το δίσκο.
Ο Cave παίζει αυτά που θέλει και οι υπόλοιποι εκτελούν.
Ο δίσκος βαρύς.
Πιθανόν και βαρετός.
Τον ακούω στο repeat και σιγά σιγά τον συνηθίζω.
Πότε όμως η συνήθεια γίνεται αγάπη;
(άσχετο αλλά το εξώφυλλο ΜΕ θυμίζει το Stranger Than Paradise, μόνο που δεν καταλαβαίνω αν ο Cave μόλις μπήκε ή αν δείχνει στην κοπελίτσα…the way out)
