Το The Hunt του Δανού Thomas Vinterberg ΜΕ (μου) το πρότειναν σαν μία από τις καλύτερες ταινίες του 2012.
Όντας θιασώτης του Δόγματος 95 κάθισα να το δω με όλη την καλή διάθεση.
Φευ, όμως. Στην πρώτη μισή ώρα είχα σκυλοβαρεθεί.
Και δεν είναι ότι βαρέθηκα την ταινία, η οποία μια χαρά είναι (καθόλου μες’ τη χαρά βέβαια) και υπόθεση γερή έχει και καλές ερμηνείες.
Απλά κατάλαβα ότι βαρέθηκα όλους αυτούς του σκληρούς, αμίλητους, “πολιτισμένους”, συναισθηματικά στραγγαλισμένους , εσωστρεφείς, ανέκφραστους βόρειους λαούς.
Και αυτούς και τα προβλήματα τους και τις ταινίες τους και τα αριστουργήματα τους και τα δόγματά τους και την αυστηρότητα τους.
Βαρέθηκα τους λαούς που αγαπάν και μισούν και υποφέρουν και χαίρονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο (ή μη-τρόπο) (και που btw όταν βρουν αλκοόλ, όλα αυτά παν περίπατο και όλοι αυτοί γίνονται απλά φωνακλάδικα σοβινιστικά γουρούνια και σπάνε τα @@ όλου του κόσμου)
Δεν ξέρω αν ξύπνησε μέσα μου ο Βαλκάνιος ή κάποιος ιδιότυπος ρατσισμός νοιώθω όμως αυτή η κούραση να γίνεται σιγά-σιγά αποστροφή.
