Μέσα σε οκτώ (αριθμ. 8) ημέρες.
The Dream Syndicate, GBH, Sham 69 και Gang Of Four.
Συνολικά πάνω από 10 ώρες (αγαπημένη) μουσική, συνολικά πάνω από 40 μπύρες, συνολικά πάνω από δέκα αιώνες ηλικίας στη σκηνή και πολύ πάνω από τα 45 χρόνια ο μέσος όρος ηλικίας στην πλατεία.
Συνολικά όμως επίσης, τόνοι χολής, και τεραμπάιτς κακιασμένης γραφής από γνωστούς και άγνωστους καναπεδάτους γκουρού της μουσικής.
Και αν οι Dream Syndicate έπεσαν σχετικά στα μαλακά, ένεκα που ο σωστός μουσικόφιλος, ο έχων 75.000 βινύλια και high end ηχοσύστημα κατά βάθος γουστάρει καρώ πουκαμισάκια και παραμυθιάσματα με το ροκ της ερήμου και το Valley of Death…
….και αν οι GBH & οι Sham 69 (ειδικά οι πρώτοι) την γλύτωσαν γιατί αφενός το punk στα υψηλά διαμερίσματα της μουσικής διανόησης είναι γραφικό (λες και δεν ζούμε σήμερα εμείς, οι εκτός Β. Π. , Κολωνακίου και Πανοράματος το Βρετανικό 1975) και αφετέρου επειδή δεν τους άκουσαν/ασχολήθηκαν ποτέ…
… ήρθαν οι Gang Of Four και ξεχύθηκε η κακία από τα (σινιέ) μπατζάκια τους.
Όχι είναι μόνον ο ένας, όχι είναι παράφωνοι, όχι είναι αστείοι, όχι δεν έχουν λόγο ύπαρξης.
Μιλάμε για μια από τις επιδραστικότερες μπάντες των τελευταίων 35 ετών.
Μιλάμε για τον ήχο (που στο live ήταν ίδιος και καλύτερος) που πάνω του βασίστηκε όλη η Ελληνική ροκ σκηνή των ‘8os/’90s.
Και αντί όλοι αυτοί να πάνε (σε μια μπάντα που για να μην ξεχνιόμαστε έπαιξε δύο συναυλίες στο φεστιβάλ ενός εξωκοινοβουλευτικού κόμματος και όχι σε κανα πολυδιαφημισμένο φεστιβάλ δεινοσαύρων σαν και αυτά που έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια την Ελλάδα, ), αντί λοιπόν να πάνε έστω και για να αποδώσουν τιμές και credit σε έναν ογκόλιθο αυτού που λέμε ανεξάρτητη μουσική, έκατσαν και έκραξαν.
Αυτοί έχασαν. Εμείς (οι πολλοί “εμείς” ) που ήμασταν στα live ξέρουμε και γιατί πήγαμε και το πόσο ωραία περάσαμε και το πόσο τίμιο ήταν αυτό που ζήσαμε.
Να μην μακρηγορούμε όμως ένεκα που τα πόδια μου πονάν ακόμα από τον χορό και τα παΐδια μου από το pogo, θα πω αυτό που έχω ξαναπεί.
Καθίστε στον καναπέ σας και ακούστε ότι νέα γιαπωνέζικη μετά- δε-ξέρω-και-γω-τι-παπαριά θέλετε και αφήστε μας να…ζήσουμε όπως ονειρευόμαστε. Μόνοι!
