Τα μαγαζιά που δουλεύω φέτος δυστυχώς δεν έχουν πικάπ. Έχουν μόνο cd players, πράγμα που περιορίζει την δισκοθήκη μου κατά πολύ, μιας και οι περισσότεροι δίσκοι μου είναι σε βινύλιο. Αναγκάζομαι λοιπόν να αγοράζω σε cd, δίσκους που ήδη έχω, αλλά για να μην τα πάρω και τελείως στο κρανίο προτιμώ να παίρνω κάτι best of, κάτι greatest hits και singles compilations ειδικά από πιο παλιά πράματα έτσι ώστε και να μην έχω διπλούς τους δίσκους αλλά και να κλείνω και καμιά τρύπα στην δισκοθήκη μου.
Ανάμεσα στην τελευταία φουρνιά, αγόρασα και το Suedehead του Morrissey, είναι ένα best του 1997 με τα σιγκλάκια που έβγαλε από τους πρώτους έξι σόλο δίσκους του.
Κάποια από αυτά 3-4 τα είχα, ακούγοντας όμως και τα 19 μαζί ανακαλύπτεις τι ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ συνθέτης ήταν ο Johnny Marr. O Morrissey συνεργάζεται εδώ με έξι συνθέτες, και ενώ στιχουργικά τα περισσότερα τραγούδια είναι στο γνωστό (υψηλό) επίπεδο του ΜΟΖ, μουσικά εκτός από τρεις εξαιρέσεις είναι στην καλύτερη βαρετά.Δεν είναι τυχαίο ότι καλύτερη στιγμή του δίσκου είναι το That’s Entertainment του Weller και επίσης δεν είναι τυχαίο που επί μια πενταετία δεν έβρισκε εταιρία να υπογράψει συμβόλαιο, με αποτέλεσμα ο προηγούμενος, όντως πολύ καλός, δίσκος του You Are The Quarry, να κυκλοφορήσει από μια μικρή ανεξάρτητη Καλιφορνέζικη εταιρία.
Φαίνεται ότι το μεσογειακό κλίμα της Ρώμης οπού ο Morrissey ζει πλέον μόνιμα του έκανε καλό. Ας ελπίσουμε ότι η αναγέννηση του, στους τελευταίους δύο δίσκους να συνεχιστεί.
