Τον μακρινό εκείνο τον καιρό που μας έσκιαζε η ντίσκο και μας πλάκωνε η (χαρν)ροκιά, τα σχολεία ήταν ακόμα αρρένων/θηλέων.
Αν ήθελες να μαμήσεις να γνωρίσεις κοπέλες λοιπόν, έπρεπε το καλοκαίρι να υποστείς το κάθε φρικιό που έπαιζε με κιθάρα στην παραλία το Country Roads Take Me Home και τη Συννεφούλα και το χειμώνα να υποστείς τις Discothèque.
Στις οποίες Discothèque έπαιζε, όπως είναι προφανές, disco. Και αν η disco που έπαιζε ήταν Αμερικάνικη των ’70s ήταν σχετικά ok. Αν όμως ήταν ευρωπαϊκή (a.k.a. euro disco, a.k.a. euro trash) τα πράγματα δυσκόλευαν ένεκα που έπρεπε να αντέξεις να βλέπεις τη γκόμενα-στόχο την κοπέλα που σε ενδιέφερε να χορεύει με τα χέρια ψηλά το…”Hands Up (Give Me Your Heart)” και το D.I.S.C.O. των Ottawan όπως και διάφορες άλλες καρέκλες τύπου Sheila and B. Devotion, Gibson Brothers κλπ.
Τα τρία αυτά ονόματα είναι η Γαλλική σκηνή του euro disco και τα συνδέει ο Daniel Vangarde συνθέτης και παραγωγός.
ΤΕΛΟΣ Α’ ΜΕΡΟΥΣ
Το 2013 πολλά κακά έπεσαν σε αυτή την πονεμένη γη. Σεισμοί, λοιμοί, καταποντισμοί, μνημόνια και επιστροφή της disco και σε πολλές περιπτώσεις από indie μπάντες που εγώ πλέον αποκαλώ indiesco.
Μια μπάντα όμως ξεχωρίζει. Και ίσως ξεχωρίζει γιατί η κλασική παιδεία δεν κρύβεται και αν είναι να διαλέξω κάτι από τον σωρό θα διαλέξω το original.
Σε ευθεία γραμμή λοιπόν του Α’ μέρους του κειμένου και για τον απλούστατο λόγο ότι ο Thomas Bangalter, το μισό των Daft Punk δλδ, είναι ο γιος του προαναφερθέντα Daniel Vangarde, στέλνει στο # 10 μου το Random Access Memories, έναν πανέξυπνο δίσκο που μας έχει ξελασπώσει σε πολλές στιγμές ντιτζεϊκής αμηχανίας.
.
#10 1983
Εν τω μεταξύ, την ώρα που γυρνούσαμε από τις discotheque που λέγαμε και πριν, έπρεπε κάτι να κάνουμε για να ρθούμε στα συγκαλά μας.
Βάζαμε λοιπόν και ακούγαμε αυτό, να πάνε τα φαρμάκια κάτω:
#10 The Chameleons – Script of the Bridge
.
