Η μουσική που ακούω και παίζω θα μπορούσε να χαρακτηριστεί χοντρικά pop/rock και σε γενικές γραμμές αυτή τη μουσική βλέπετε στις λίστες μου κάθε χρόνο.
Πως όμως να βάλεις οποιαδήποτε ετικέτα σε έναν δίσκο που πέραν της τριμελούς (πλέον) μπάντας έχουν παίξει 33 μουσικοί (σχεδόν όλοι ορχηστρικά όργανα) και έχουν τραγουδήσει τρεις άνθρωποι και μία χορωδία;
Μιλάμε για δίσκο που δεν θα παιχτεί σε μαγαζιά, δεν θα μπει σε διαφημίσεις και αν θέλετε τη γνώμη μου (δεν τη θέλετε αλλά θα την πω) πρέπει να ακούγεται με ακουστικά.
Ένας δίσκος αναφοράς.
Στο #3 These New Puritans – Field of Reeds“
.
.
.
No 3 1983
Ο Nick Cave κάποτε δήλωσε ότι από τότε που τους είδε πρώτη φορά ζωντανά άλλαξε όλη η προοπτική που έβλεπε/άκουγε τη μουσική.
Δικαίως.
Υπάρχει η μουσική και χιλιάδες γκρουπ/καλλιτέχνες που υπηρετούν το κάθε είδος. Και μια στις τόσες, βγαίνει μία μπάντα και βρίσκει κάπου ένα κουμπί και το πατάει και ανατινάζονται όλα και τίποτα μετά δεν είναι ίδιο. Όλα αποδομούνται και όλα ανασυνθέτονται σε κάτι που για τον αδαή μπορεί να μοιάζει θόρυβος ο οποίος όμως περιέχει όλα αυτά τα elements που θα γεννήσουν το επόμενο μουσικό ρεύμα και θα βάλουν τα τσιράκια της μουσικής βιομηχανίας τους μουσικοκριτικούς δλδ να ψάχνουν να βρουν ετικέτες (meta-κατιτίς δλδ). Παραδείγματα άπειρα. Από τους Jimi Hendrix Experience στους Velvet και από τους Pistols στους Sonic Youth
Όχι ότι υπάρχει παρθενογέννηση στη μουσική ή εξ αποκαλύψεως αλήθεια, αλλά έλα που κάποιοι βρίσκουν το κουμπί που έλεγα πριν, το πατούν και έχουμε αλυσιδωτές αντιδράσεις.
Στο #3 λοιπόν οι Einstürzende Neubauten με τον δεύτερο δίσκο τους Zeichnungen des Patienten O. T.
.
