Τα έχουμε ξαναπεί. Είναι αδύνατο να ακούσω όλη τη δισκογραφία που βγαίνει μέσα σε ένα χρόνο.
Αυτό αυτόματα σημαίνει ότι πολλά (πάρα πολλά) πράγματα, κάποια μάλιστα διαμαντάκια, μου διαφεύγουν εντελώς ή τα μαθαίνω αργότερα τέλος πάντων (και η blogovision βοηθά πολύ σε αυτό).
Αν συνυπολογίσουμε ότι τώρα στο κατώφλι των πενήντα μου ετών (που η αρτηριοσκλήρωση βαράει κόκκινα) δεν έχω ούτε την όρεξη ούτε την υπομονή να ακούσω πράγματα που έστω και λίγο με ενοχλούν τότε καταλαβαίνετε ότι η γκάμα της μουσικής που ακούω είναι κάπως περιορισμένη.
Παρόλα αυτά όμως…
…αυτός ο δίσκος που άκουσα Απρίλη μου φάνηκε το λιγότερο ενδιαφέρων.
Στους μήνες που πέρασαν τον εκτίμησα ακόμα περισσότερο και αυτή την στιγμή όχι μόνο ΜΕ αρέσει αλλά τον θεωρώ ίσως το πιο ψαγμένο πράγμα που άκουσα φέτος, μια χρονιά που οι περισσότερες μπάντες το έπαιξαν safe, είτε με αναβιώσεις disco, folk κλπ. είτε με αναμασήματα της δικής τους μουσικής, το ντουέτο αυτό από τη Σουηδία, πειραματίστηκε με διάφορα στυλ μουσικής, τα αποδόμησε και έβγαλε ένα δύσκολο δίσκο που αξίζει αν μη τι άλλο προσοχής.
Στο νούμερο ένα μου λοιπόν:
The Knife – Shaking the Habitual
.
