Ένα κείμενο όπως ακριβώς ΜΕ το έστειλε ο Apo:
”
Blogovision 2014
Το τηλεφώνημα του φίλτατου Ίντικτου με πέτυχε στο Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο σε μια προσπάθεια να βγάλω άκρη με κάτι παλαιά βιβλιάρια αποταμίευσης.
„Έλα Άπο, θα πάρεις μέρος στην φετινή blogovision;“
„Ποια μπλογκοβίζιον ρε συ Κώστα; Εδώ μας έχει φάει το άγχος της επιβίωσης και έχει ξεκινήσει η λεηλασία σε κάθε τι που είχαμε βάλει στην άκρη για να τα βγάλουμε πέρα!“
Αυτά σκέφτηκα αυθόρμητα από μέσα μου αλλά σιγά μην τα ξεστόμιζα.
Σε ποιόν; Στον Κώστα; Που περνάει τα ίδια και τρισχειρότερα;
Ή μήπως γνωρίζω τι ζόρια τραβά ο Μάρκος που με το ίδιο εφηβικό πάθος και ενθουσιασμό με το οποίο έγραφε τις πρώτες του επιστολές στο Ποπ & Ροκ πριν τριάντα χρόνια, συνεχίζει να υπερασπίζεται και να κρατά ζωντανό αυτόν τον θεσμό.
Οπότε είπα το ναι χωρίς να είμαι και 100 % σίγουρος στο τι τελικά θα κάνω. Ίσως να φταίει οτι θέλω να παραμένω παρά τις δυσκολίες θετικός και όχι αρνητικός. Ίσως γιατί εξακολουθώ να θεωρώ την μουσική „Το Τελευταίο Καταφύγιο“.
Όπως και να έχει και παρά το γεγονός οτι η φετινή χρονιά περνάει στα αρχεία σαν μία στην διάρκεια της οποίας άκουσα και αγόρασα τους λιγότερο δίσκους από κάθε άλλη φορά κατέληξα στους είκοσι που για κάποιο λόγο σε άλλους λιγότερο σε άλλους περισσότερο σκάλωσα πάνω τους και μου δώσανε πολύτιμες ανάσες.
Μπορεί και εσύ να σκάλωσες ή να σκαλώσεις για τους ίδιους ή για εντελώς διαφορετικούς λόγους σε αυτούς. Μπορεί και όχι. Καμία απολύτως σημασία δεν έχει.”
