Το Indie πέθανε (σιγά τα νέα)
Η μουσική που ακούω είναι νεκρή από χρόνια (τώρα το κατάλαβες αγόρι μου; )
Η μουσική δεν είναι πια για μένα καταφύγιο (και ας ζω αποκλειστικά από αυτήν αν και πλέον όχι για αυτήν)
Όλα πάνε λάθος παντού και η ανοχή και η καλή διάθεση και οι καλές προθέσεις έχουν από καιρό στερέψει.
Από την αρχή της blogovisin (countdown τη λέγαμε τότε) με χαρά έπεφτα με τα μούτρα σε ότι είχα ακούσει μες τη χρονιά και με χαρά ανακάλυπτα πράγματα που μου είχαν διαφύγει.
Not anymore!
Με το που δήλωσα φέτος συμμετοχή (και ενέπλεξα και πάλι τον Βαρνά σε αυτό) κατάλαβα ότι δεν έχω όχι 20, ούτε 10 αλλά ούτε καν 5 δίσκους που να ΜΕ άρεσαν φέτος.
Το χειρότερο;
Δεν έχω καμιά διάθεση να βρω.
Να φταίει η ηλικία; η αρτηριοσκλήρυνση; η αφραγκιά; τα προβλήματα υγείας;
Μάλλον όλα, αλλά και από την άλλη ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΒΙΩΣΕΙΣ , ΤΑ REUNIONS, ΤΟΥΣ ΔΙΣΚΟΥΣ ΜΕ ΤΑ ΔΥΟ ΧΙΤΑΚΙΑ, ΤΑ ΚΟΛΠΑΚΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΙΣΚΟΚΡΙΤΙΚΩΝ ΠΟΥ ΧΡΥΣΩΝΟΥΝ ΤΟ ΧΑΠΙ Ή/ΚΑΙ ΕΚΘΕΙΑΖΟΥΝ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ!
Μακάρι οι υπόλοιποι να είστε πιο ορεξάτοι και αισιόδοξοι και να βρήκατε διαμάντια που εμένα μου διέφυγαν, θα παρακολουθώ και ελπίζω να βρω κάτι που να ΜΕ αρέσει.
Θα ποστάρω καθημερινά την λίστα του Apo (sorry mate, δεν τα κατάφερα) και για όποιον ενδιαφέρεται, αν είχα κάνει λίστα θα είχα στο Νο1 αυτό
