Τις τελευταίες μέρες είχα την μια κόρη μου στο νοσοκομείο, στον ίδιο θάλαμο, στο διπλανό κρεβάτι ο μικρός Γιαννάκης περιμένει να μπει στο χειρουργείο. Γενικά να πω ότι λόγω του παρουσιαστικού μου τα μικρά σπάνια μου μιλούν επειδή με φοβούνται.
Μόλις με βλέπει λοιπόν ο Γιαννάκης δίπλα στην κόρη μου γουρλώνει τα μάτια του και με ρωτάει:
«Εσύ ποιος είσαι;»
«ο μπαμπάς της» του λέω
«εμένα με λένε Γιάννη»
«μπράβο αγόρι μου, και πόσο χρονών είσαι;»
«οκτώ στα τρία» μου απαντά (ούτε τρία δεν είναι, λέμε)
«και τι ομάδα είσαι;» με ρωτά
«Ηρακλής» του απαντώ
Πέφτει μια μικρή παύση«Τι ομάδα είσαι;» ξαναρωτά
«Ηρακλής» του ξαναλέω
«κοίτα, μου λέει εγώ είμαι ΑΕΚ, εσύ ΤΙ ομάδα είσαι»
«είπαμε Γιαννάκη είμαι Ηρακλής»
«δεν κατάλαβες, τι ομάδα είσαι σου λέω όπως λέμε Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΑΕΚ τι ομάδα;»
«Ηρακλής και τέρμα» του απαντάω αυστηρά.Σκέφτεται λίγο και τι με ρωτάει το μικρό σκατό;
«καλά λοιπόν, Η ΓΥΝΑΊΚΑ ΣΟΥ ΠΟΣΟ ΧΡΟΝΩΝ ΕΙΝΑΙ;»!!! Να ‘σαι καλά Γιαννάκη και περαστικά έκανες τις μέρες στο νοσοκομείο να περάσουν γρηγορότερα. (κι ας μην ξέρεις τον Ηρακλή)
