Μεγάλη Τρίτη σήμερα και το πράμα που μου έδωσε λίγο πασχαλινή διάθεση ήταν μια ανθισμένη πασχαλιά που είδα στην Καλαμαριά που πήγα ‘Διά Υπόθεσιν’ μου.
Πάντα η Καλαμαριά μου δίνει μια αίσθηση χωριού παρόλη την φοβερή της ανοικοδόμηση, ίσως επειδή οι κάτοικοι της φαίνονται να γνωρίζονται όλοι και να κάνουν φοβερά πράγματα όπως το να λεν καλημέρα μεταξύ τους και σήμερα ειδικά Καλή Ανάσταση.
Ακόμα και σε μένα που είμαι άγνωστος, μιας που δεν έχω ζήσει ποτέ εκεί, τρεις ευγενικοί υπάλληλοι σε μια δημόσια υπηρεσία (!!!) μου ευχήθηκαν καλό Πάσχα. Κάτι σκίρτησε μέσα μου. Μπήκα στο πρώτο κρεοπωλείο που βρήκα και αγόρασα ένα αρνί ολόκληρο. Σώμα, κεφάλι, συκωταριά, έντερα, όλα κομπλέ. Συγκινημένος πήρα τον δρόμο της επιστροφής για το σπίτι όπου βέβαια ήταν μια μικρή Οδύσσεια λόγω του ότι κανένα λεωφορείο δεν βόλευε για το σπίτι μου και κανένα ταξί δεν σταματούσε να πάρει κάποιον με ένα αρνί παραμάσχαλα. Θα πρέπει να έδινα πολύ ωραίο θέαμα περπατώντας για δύο χιλιόμετρα, καταϊδρωμένος με ένα πάκο έγγραφα στο ένα χέρι και ένα ολόκληρο αρνί στο άλλο. Στο σπίτι δε, τα πράγματα ήταν χειρότερα γιατί αφενός ένα ολόκληρο αρνί για δύο άτομα και δύο μωρά είναι όσο να πεις toomuch, και υπάρχει βέβαια και το πρόβλημα της αποθήκευσης / συντήρησης του πτώματος (όπως το αποκάλεσε μια φίλη vegetarian ).
Αυτή την στιγμή η κατάσταση έχει ως εξής. Το (τέως) ζωντανό είναι σκεπασμένο, λίγο μακάβρια είναι η αλήθεια, πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, τα μωρά κλαίνε επειδή το φοβούνται, η φίλη vegetarian έφυγε έξαλλη όταν της είπα να προσέχει πως μιλά, γιατί όσοι τρώνε μόνο χόρτα θα έχουν την ίδια κατάληξη, η γυναίκα μου είναι σε απόγνωση και εγώ κρυμμένος (τύπου τιμωρίας, τύπου δεν μιλάω κανέναν) κάθομαι στον υπολογιστή και γράφω αυτό το πόστ.
Και όλα αυτά γιατί; Γιατί με άγγιξε και εμένα το πνεύμα του Πάσχα.
