Καναπεδάτοι ψες, μίας και το λουμπάγκο δεν υποχωρεί, και το τηλεκοντρόλ βόγκηξε.
Γενικά δεν είμαι και πολύ (έως καθόλου) της τηλεόρασης, αλλά είμαι junkie των ειδήσεων, είδα δύο – τρία δελτία, αλλά όταν ακούς τόσες καταστροφολογικές μαλακίες επειδή η θερμοκρασία θα πέσει από τους 26 στους 22 βαθμούς, όσο junkie και να είσαι δεν το αντέχεις.
Το έριξα λοιπόν στο DVD και είδα δύο (ευτυχώς) πολύ καλές ταινίες.
Πρώτα το BABEL.
Μια ταινία βασισμένη στην ιδέα “μια πεταλούδα πετάει στο Πεκίνο και προξενεί καταιγίδα στην Νέα Υόρκη”
Παράξενη ταινία. Τέσσερις, όχι τόσο προφανώς συνδεδεμένες μεταξύ τους ιστορίες με κεντρικό άξονα τον τυχαίο τραυματισμό μίας Αμερικάνας τουρίστριας στο Μαρόκο. Πολύ καλές ερμηνείες, φοβερά πλάνα, αρκετό σασπένς, καταπληκτικό casting αλλά και αρκετές «κοιλιές». Στο τέλος αν και κουρασμένος, μένεις με την αίσθηση ότι είδες μια σημαντική ταινία.
Μετά είδα το The wind that shakes the barley (Ο άνεμος χορεύει το κριθάρι).
Ο Ken Loach ξαναγυρνά στο Γη και Ελευθερία, μόνο που εδώ βρισκόμαστε στην Ιρλανδία του 1920. Εξακολουθούν να τον ενδιαφέρουν οι ανατροπές που συμβαίνουν στο μυαλό των ανθρώπων μέσα στα πλαίσια ενός εμφυλίου πολέμου. Πολύ δυνατή ταινία, με πολύ καλές ερμηνείες και με κορύφωση του δράματος βγαλμένη κατευθείαν από το ‘1793’ του Β. Όγκο.
Υ.Γ. Ενδιάμεσα είδα τον αγώνα Τσέλσυ – Λίβερπουλ.Παρακαλώ ας πει κάποιος αυτόν τον Παπαδημητρίου ότι το να ουρλιάζει σε κάθε φάση για γκόλ ΔΕΝ πρόκειται να τον κάνει καλό δημοσιογράφο. ΕΛΕΟΣ.
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ
