01/09/2026
Thessaloniki, GR 29 C
Expand search form

ΠΕΝΤΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ

ΟΚ λάθος πυραμίδα σε λάθος εποχή.

Είμαι στις μαύρες μου, οπότε και οι επιλογές μου θα είναι σίγουρα επηρεασμένες από την γενικότερη μου διάθεση.

Το να πω ότι είναι αδύνατο να διαλέξω πέντε τραγούδια μόνο, είναι φαντάζομαι αυτονόητο.

Δεν είμαι σίγουρος αν πρέπει να γράψω για τραγούδια που σημάδεψαν την ζωή μου ή που απλά μου θυμίζουν κάτι.

Το πρώτο πάντως ανήκει στην πρώτη κατηγορία.Είναι το Someone to Share My Life With των Television Personalities. Το τραγούδι στοίχειωσε την εφηβεία μου και με κυνηγά ακόμη.

1979 δεκατριών ετών ακούω το Janie Jones των Clash. Από εκεί και πέρα τίποτα δεν είναι ίδιο.

1981 μένω για τρεις μήνες στο Λονδίνο. Όλα είναι μαγικά. Υπάρχουν ακόμα κάποιοι ξεχασμένοι punks, η Carnaby str. δεν έχει γίνει ακόμα τελείως τουριστική ατραξιόν και το New Wave είναι στο απόγειο του. Αγοράζω όσους δίσκους μπορώ να κουβαλήσω, όλα φρέσκο πράγμα, παρόλα αυτά επειδή περπατάω κάθε μέρα στην Baker street έχει κολλήσει στο μυαλό μου το (μέτριο, είναι η αλήθεια) ομώνυμο κομμάτι του Gerry Rafferty.

1987 μένω σε ένα υπόγειο στο λόφο του Στρέφη. Κάθε Κυριακή ξημέρωμα έρχεται ένας φίλος μου και βάζουμε και ακούμε το Sunday Morning των Velvet Underground. Πίνουμε ότι βρίσκουμε και μετά γυρνάμε με τα πόδια την έρημη εκείνη την ώρα Αθήνα. Στρέφης-Ζάππειο-Καλλιμάρμαρο- Μοναστηράκι-Θησείο και πίσω πάλι μέσω Ομόνοιας για εφημερίδες. Κάθε Κυριακή για έναν σχεδόν χρόνο.

1990-2003 δουλεύουμε με έναν κολλητό μου στο ίδιο μπαρ, και όλα αυτά τα χρόνια κλείνουμε σχεδόν κάθε νύχτα με το Chelsea Embankment του Nikki Sudden. Το 2003 ένα αρχίδι χτυπά τον φίλο μου με το αμάξι και τον παρατά. Στην κηδεία τραγουδάω αυτό το κομμάτι. Λίγα χρόνια μετά, σε ένα live ζητάω από τον Sudden να το παίξει, μου λέει όχι, εγώ επιμένω λέγοντας του ότι με αυτό το τραγούδι έθαψα τον φίλο μου. ΟΚ μου λέει και εγώ με το ίδιο τον αδερφό μου (τον Epic Soundtracks). Στο επόμενο gig το παίζει και μου το αφιερώνει. Δυό μήνες μετά πεθαίνει και αυτός. (Ωραίο ποστ, χαρούμενο).

Αν σας ψυχοπλάκωσα, τα παράπονα σας στα Μαραμένα Σύκα που τα ευχαριστώ που με θυμήθηκαν.

Previous Article

crisis what crisis?

Next Article

ΛΙΓΗ ΧΑΡΑ ΣΤΟΝ ΠΙΚΡΑΜΕΝΟ

You might be interested in …

Τι πάει να πει κ. Καραμανλή…

…εγώ στις 8/11 φεύγω; Από που φεύγεις δηλαδή; Από το σπίτι σου ή από την ταβέρνα επειδή βαρέθηκες; Η Αξιωματική Αντιπολίτευση είναι θεσμός του κράτους. Δεν ξέρω αν είναι το γονίδιο (και ο Θείος, ο […]

No18. Isobel Campbell & Mark Lanegan

Sunday at devil dirt Σαν άνθρωπος έχω πολλά κολλήματα. Σαν μουσικόφιλος ακόμα παραπάνω. Ακούω ας πούμε μουσική ΜΟΝΟ από την Μεγάλη Βρετανία. Το να βρεί κάποιος Αμερικάνικο τραγούδι ή μπάντα στο Playlist μου ή στην […]