…οι White Stripes μας μάραναν.Είπα και ‘γω, μιας και έχω αποκλειστεί λόγω ζέστης στο σπίτι να κάτσω να ακούσω την νέα παραγωγή δίσκων, για να δούμε τι τρέχει γενικώς, αλλά και να ανανεώσουμε και το ρεπερτόριο μας ενόψει θερινής σεζόν.Ακούω συνήθως τους νέους δίσκους τρεις φορές. Η πρώτη είναι συνήθως επαγγελματική ξεπέτα: εισαγωγή, λίγο κουπλέ, το ρεφρέν, σημειώνω ότι μου αρέσει και πάμε για άλλα. Αν ο δίσκος περάσει το πρώτο τεστ τον ξανακούω ολόκληρο (με ακουστικά) διαβάζω στίχους, credits, ψάχνω πληροφορίες και διαβάζω και καμιά κριτική. Την τρίτη φορά τον ακούω κάνοντας διάφορα άσχετα πράγματα και εκεί φαίνεται αν θα καταφέρει ο δίσκος να μου τραβήξει την προσοχή.
Ένα από τα λίγα γκρουπ που δεν ακολουθώ αυτήν την σειρά είναι οι White Stripes.
Επειδή μου αρέσουν; Όχι. Ακριβώς το αντίθετο. Από τον πρώτο τους δίσκο ακόμα, τους ακούω και τους ξανακούω, προσπαθώντας να καταλάβω τι σκατά μουσική παίζουν, γιατί την παίζουν και γιατί έχει πάθει ο κόσμος τέτοια πλάκα μαζί τους. Προσπαθώ αλλά δεν..Πριν από πάνω από 25 χρόνια αποφάσισα ότι μου αρέσει το πανκ και ένας από τους βασικότερους λόγους ήταν ότι δεν άντεχα με τίποτα τα σόλα. Άκουγα Led Zeppelin ας πούμε και έβγαζα σπυριά (πράγμα που εξακολουθεί να ισχύει). Δεν βλέπω κανέναν λόγο λοιπόν γιατί να πρέπει να τα ακούσω εν έτη 2007.Βασικά δεν μου αρέσει η φωνή του Jack White (αλλά περί ορέξεως…). Το θέμα είναι ότι δεν μου αρέσει και η μουσική του. Χαρντροκιές του κερατά, ατελείωτα και (για μένα) ανυπόφορα σόλα και ένας αχταρμάς μουσικών ειδών δίχως αρχή και τέλος.Από χίπικα τύπου Prickly Thorn, But Sweetly Worn, στο ντεμέκ πειραματικό εικοσαετίας St. Andrew (το καλύτερο κομμάτι του δίσκου), στο εντελώς Fall, Little Cream Soda και τέλος σε ένα από τα χειρότερα τραγούδια που έχω ακούσει ποτέ, το conquest το οποίο αν έχεις ακούσει έστω και μια φορά το Torment & Torreros του Mark Almond βγάζεις τον ΤσεΝτε και τον σπας επιτόπου.Εν κατακλείδι νομίζω ότι οι White Stripes είναι η καλύτερη δικαιολογία για αυτούς που επιμένουν ότι οτιδήποτε υπήρχε για να ειπωθεί στο ροκ ειπώθηκε προ εικοσαετίας, και από τότε αναμασάμε τα ίδια και τα ίδια.
