Διάβασα πρόσφατα το βιβλίο του Μανώλη Ανδριωτάκη με τίτλο “Blog, Ειδήσεις από το δικό σου δωμάτιο”.
Δεν έγραψα κάτι σχετικό απλά και μόνο γιατί ήθελα να δω και στην πράξη κάποιες από τις διαπιστώσεις του,που είτε δεν είχα προσέξει είτε τις έβλεπα με άλλο μάτι. Να ξεκινήσω όμως λέγοντας ότι δεν ήμουν στην παρουσίαση στην Έκθεση Βιβλίου ούτε δυστυχώς στο διάλογο που έμαθα ότι ακολούθησε σε άλλον χώρο και θα ήθελα κάποιος από τους φίλους που ήταν εκεί αν μπορεί να μας βοηθήσει.
Ως προς το βιβλίο τώρα.
Ξεκινά με ένα αποτυχημένο για μένα εύρημα, λέξεις κλειδιά μαζί με τον αριθμό της σελίδας στην οποία μας παραπέμπει ο συγγραφέας, είναι υπογραμμισμένες έτσι ώστε να θυμίζουν link. Το εύρημα, σε μένα τουλάχιστον, δεν δούλεψε (αν και είμαι μανιακός με τα links) βοήθησε όμως στο να καταλάβω για ακόμη μία φορά ότι άλλο πράγμα το έντυπο κείμενο και άλλο το ηλεκτρονικό.
Ξεκινά λοιπόν με μια τεχνική κυρίως παρουσίαση των ιστολογίων. Δύσκολη για τον αδαή, περιττή για τον γνώστη. Ακολουθεί ένας προβληματισμός σχετικά με την Ανωνυμία, πράγμα που κατά τον συγγραφέα αποδυναμώνει την αξιοπιστία του μέσου (σε ένα βαθμό συμφωνώ) και σχετικά με την δεοντολογία (αφορμή γιά μεγάλη κουβέντα) και προτείνει μια μορφή πιστοποίησης των κατόχων ιστολογίων από έναν, αν κατάλαβα καλά, κεντρικό φορέα ο οποίος θα θεσπίσει και κάποιους κανόνες (διαφωνώ κάθετα, τι κατάφερε, ας πούμε το ΕΡΣ;). Το κακό είναι ότι δεν είναι πλήρως ξεκάθαρο τι ακριβώς προτείνει (ή τέλος πάντων δεν το κατάλαβα εγώ), είναι όμως φανερό ότι δεν πιστεύει στη αυτορύθμιση.
Ενδιαφέροντας είναι και ο προβληματισμός του σχετικά με τις διαφημίσεις και κατ’ επέκταση της οικονομικής διάστασης του φαινομένου. Το κακό είναι ότι μελλοντολογεί αρκετά, πράγμα επικίνδυνο σε τομείς όπως η τεχνολογία και τα Νέα Μέσα, και για να είμαι ειλικρινής ο παραλληλισμός των ιστολογίων με τους πειρατικούς σταθμούς είναι μάλλον ατυχής. Στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου ο ιστολόγος παρουσιάζεται κυρίως σαν ερασιτέχνης δημοσιογράφος. Προσωπικά νομίζω ότι στο Ελληνικό μπλογκοχωριό κυριαρχεί πρωτίστως το χρονογράφημα και να μην πάω και πιο μακριά και πω ότι μεγάλο μέρος των μπλόγκς ρέπουν προς την επιθεώρηση. Απουσιάζουν τέλος, από τις αναφορές του τα εξειδικευμένα ιστολόγια όπως ας πούμε τα μουσικά, που είναι ένα δυνατό κομμάτι της μπλογκόσφαιρας.
Δυστυχώς τα παραδείγματα που μας δίνει έχουν να κάνουν κυρίως από το εξωτερικό και δεδομένου ότι το βιβλίο γράφτηκε πριν ένα χρόνο, δεν πρόλαβε το μπουμ των Ελληνικών Ιστολογίων και την, όποια, επιρροή / παρέμβαση τους στην κοινωνία και έτσι αναγκαστικά σε σχέση με την Ελλάδα δεν αναφέρεται στα μπλόγκς αλλά στο Διαδύκτιο γενικότερα. Με τον επίλογο, που είναι απρόσμενα αισιόδοξος σε σχέση με το υπόλοιπο βιβλίο συμφωνώ κυρίως ως προς την αναφορά του για άνοιγμα στο καινούργιο.
Το βιβλίο, εν κατακλείδι, πρέπει να διαβαστεί, έστω και σαν αφετηρία για προβληματισμό και διάλογο, αλλά πρέπει να διαβαστεί τώρα, πριν οι εξελίξεις το ξεπεράσουν, πράγμα που σε βιβλία αυτού του τύπου είναι συνήθως κοντά
