Με ρώτησαν κάποτε από ένα περιοδικό ποια είναι η παραγγελιά που μου κάνουν σαν DJ και μου την σπάει, και απάντησα ότι σίγουρα είναι οι Doors.
Στα 18 χρόνια που βάζω μουσική σε μαγαζιά είναι η πιο σταθερή και διαχρονική παραγγελιά.ΔΕΝ ΕΧΩ ΒΑΛΕΙ ΠΟΤΕ (στην πραγματικότητα βάζω το Take it as it comes, αλλά σε διασκευή από Ramones οπότε μάλλον δεν πιάνει). Ακόμα και τα τελευταία χρόνια που ο κόσμος (κατά 99% οι γυναίκες) ζητάει James ή Placebo, κάθε βράδυ θα έρθει κάποιος να με ξενερώσει ζητώντας μου να βάλω Doors και επειδή συνήθως τους ακούν είτε οι σαρανταφεύγα είτε κάτι κολλημένα πιτσιρίκια φοιτητές που νομίζουν ότι ζουν στο Berkeley το 1969, ξενερώνω διπλά γιατί αυτοί είναι ο τύπος του πελάτη που σου την λέει κιόλας αν δεν βάλεις τα γούστα του.Οι λόγοι που δεν γούσταρα ποτέ τους Doors είναι πολλοί. Ο πρώτος είναι ότι δεν αντέχω τον ήχο τους. Μιλάμε ακούω τα keyboards του Manzarec και παθαίνω παράκρουση. Έπειτα όλο αυτό το hippy attitude είναι πολύ μακριά από τα γούστα μου, τόσο στιχουργικά όσο και σαν image. Και βέβαια με στράβωνε πολύ και όλη αυτή η φιλολογία για τον Morrison και για τον θάνατο του.
Αν κάποιος, πριν 25 χρόνια μου έλεγε ότι το 2007 θα ασχολούμασταν με τον Morrison θα τον θεωρούσα τρελό και όμως…Αφότου έκαναν οι ίδιοι πριν λίγα χρόνια σαν (νέοι) Doors την απαραίτητη αρπαχτή τους βάζοντας και τον φουκαρά τον Astbury των Cult, να μασκαρευτεί σαν Morrison, (ξανά)πέσαν τα κοράκια να βγάλουν φράγκα από τον θάνατο του. Κάποιος κύριος Sam Bernett τότε μπάρμαν και νυν ιδιοκτήτης κλαμπ στο Παρίσι, βγάζει βιβλίο όπου αποδεικνύει λέει, ότι ο μακαρίτης δεν πέθανε στην μπανιέρα του αλλά σε τουαλέτα ενός μπαρ. Μάλιστα. Και έχει μεγάλη σημασία τώρα αυτό λέμε. Σε ποια τουαλέτα έπαθε το OD. Και στην Γαλλία λένε ότι το περιμένουν πώς και πώς. Και φαντάζομαι ότι θα σκοτωθούν ποιος θα το βγάλει και εδώ. Να δω ουρές έξω από τα βιβλιοπωλεία για το βιβλίο του και να πεθααααάνω.
