Η κόρη της κολλητής μου είναι έφηβη. Εννοώ είναι εντελώς έφηβη, είναι 16.
Η ηλικία της δεν μου προξενεί κάποια ιδιαίτερη εντύπωση, είχα πάθει έτσι και αλλιώς το σοκ, όταν πρίν κανα δύο χρόνια δούλευα σε κάποιο μπαρ με έναν μπάρμαν ο οποίος είχε γεννηθεί την χρονιά που εγώ είχα ξεκινήσει να δουλεύω στο συγκεκριμένο μαγαζί. Θέλω να πώ δηλαδή ότι λόγω της δουλειάς μου, έχω συνηθίσει να συναναστρέφομαι με εφήβους και (αφελώς μάλλον) πιστεύω ότι γενικά είμαι στην φάση τους και ότι επίσης τους αντιμετωπίζω σαν “κανονικούς” ανθρώπους. Το γεγονός βέβαια ότι η κόρη της φίλης μου (η οποία btw μου ρίχνει πλέον στο μπόι) την έχω ξεσκατώσει όταν ήταν μωρό, περιπλεκει κάπως τα πράγματα.
Τέλος πάντων, πρόσφατα περάσαμε μερικές μέρες μαζί. Μαζί που λέει ο λόγος, γιατί το κοριτσάκι ήταν 8 ώρες στον υπολογιστή κάνοντας chat ή κάτι τέτοιο, 8 ώρες με το iPod στα αυτιά και 8 ώρες (μέχρι τις 5 το απόγευμα ) κοιμόταν.
ΟΚ εκτός απο τον ύπνο και εγώ πάνω κάτω τα ίδια κάνω, οπότε σε ένα διάλειμα όλων αυτών, αποφάσισα ότι καλά θα ήταν να κάνουμε μιά συζήτηση μεταξύ μας (ματαιόδοξο σχέδιο και μάλλον υστερόβουλο, για να δώ πόσο κοντά είμαι στην νέα γενιά).
Μετά λοιπόν από μερικές αποτυχημένες προσπάθειες να βγάλω με το τσιγκέλι κάποια λέξη από το στόμα της, η μάνα της μου είπε ότι προσπαθώ τζαμπα, γιατι το κοριτσάκι μας είναι emo!!!
Τιιιιί; ρωτάω. ΕΜΟ μου λέει. Και τι πάει να πεί ΕΜΟ; Μου λέει κάτι που έχει να κάνει με την λέξη emotional και κάτι αρχικά που να πώ την αλήθεια μου δεν συγκράτησα. Όλα αυτά μου τα έλεγε η μάνα, που είχε μαζέψει, όσο να πείς τις πληροφορίες της, και όλα αυτά κάτω από το απαξιωτικό βλέμα της κόρης της. Έβαλα τότε τα μεγάλα μέσα, της έδωσα να καταλάβει ότι μιλά με κάποιον που τα έχει περάσει αυτά. Που ήταν Πανκ στα νειάτα του, που είναι μέσα σε όλα και ότι δεν έχει ταμπού και προκαταλήψεις.
Χέστηκε.
Έβαλα τότε άλλα μέσα. Η δουλειά μου είναι DJ της λέω, πές μου τουλάχιστον τι μουσική ακούς, μπας και βγάλω καμιά άκρη. Μεγάλη ΗΤΤΑ. Εκτος από τους My Chemical Romance (μπλιάχ) δεν ήξερα ούτε ΕΝΑ από τα γκρούπ που μου έλεγε. Έριξα και μιά ματιά στο iPod της και δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τα τραγούδια απο τα συγκροτήματα. Ωραίος DJ είσαι, μου λέει. Τα παίρνω και γώ στο κρανίο και κάνω την λάθος κίνηση. Καλά της λέω, πες μας τουλάχιστον τι ναρκωτικά παίρνετε για να καταλάβουμε γιατί πράγμα μιλάμε. Σηκώθηκε με κοίταξε με το βλέμμα “Είσαι Μαλάκας Αλλά Είσαι Φίλος Της Μάνας Μου Και Δεν μπορώ Να Το Πω” και εξαφανίστηκε για τις υπόλοιπες μέρες.
Εχθές λοιπόν σε μιά αίθουσα αναμονής, έπεσε στα χέρια μου ένα παλαιότερο “Ε” που είχε ένα αρθρο για τους ΕΜΟ. Δεν κατάλαβα πολλά πράγματα. Κατάλαβα βέβαια ότι τα μαλάκια απο το κοριτσάκι μας δεν ήταν έτσι επειδή στραβοκοιμήθηκε στον καναπέ, αλλά ήταν αποτέλεσμα μεγάλης προσπάθειας. Μου λύθηκε και η απορία για τα διάφορα φιογκάκια που έβλεπα πεταμένα παντού στο πάτωμα. Το γεγονός βέβαια ότι η αρθογράφος ήταν 25 χρονών (και κατά δήλωση της αισθανόταν γριά) δεν βοήθησε. Μας παρουσίασε ας πούμε ένα αγοράκι και μας είπε ότι είναι πανκ. Τι πάνκ αγάπη μου. Έχεις δει ποτέ σου πανκ; Εδώ εμείς που ήμεθα μεσήλικες και φοράμε τρία σκουλαρίκια σε κάθε αυτί, μας βλέπουν και φρικάρουν, και είναι αυτά τα ωραία παιδάκια πάνκ;
Δεν καταλαβαίνω ντιπ.
Σας το είπα. ΓΕΡΑΣΑ.
Υ.Γ. Ευτυχώς οι κόρες μου είναι ακόμα τριών χρονών (κουράγιο δόλιε πατέρα)
